Column

De intense verveling van een ander gadeslaan

Onder ouders is het een groot onderwerp om te bespreken of hun kinderen zich wel eens vervelen. Het is een brandende ambitie van ouders dat hun kinderen zich eens lekker kapot vervelen. 'Vroeger had je van die zondagen...', zeggen mensen van een jaar of 40 dan wensdromerig tegen elkaar, 'dat je je stierlijk verveelde.'

Printscreen van een filmpje van Don, alias GameMeneer. Beeld .
Printscreen van een filmpje van Don, alias GameMeneer.Beeld .

Wat daar verder zo leuk of goed aan was, weet trouwens niemand.

Mijn zoon verveelt zich nooit, want hij heeft Don. Don is een jongen op YouTube die zichzelf ook wel GameMeneer noemt en Don becommentarieert in YouTube-filmpjes allerhande games. Hij becommentarieert in YouTube-filmpjes ook... andere YouTube-filmpjes.

Gisteren was mijn zoon ziek thuis en mocht hij van mij net zoveel Don tot zich nemen als hij wilde. Heel soms onderbrak ik hem even met de vraag: 'Wil je memory met me doen?' Dan willigde hij goedmoedig mijn wens in en richtte zich vervolgens weer op Don.

Wat trouwens leerzaam was, want ik keek eindelijk eens mee. En Don deed iets wat ik nog nooit iemand had zien doen. Don had een YouTube-filmpje van zichzelf gemaakt waarin hij YouTube-filmpjes van anderen bekeek - die hij heel saai vond.

Ik herhaal het nog maar een keer, want misschien is dit te avantgardistisch en te nihilistisch om in een keer te bevatten: Don had een YouTube-filmpje van zichzelf gemaakt waarin hij YouTube-filmpjes van anderen bekeek - die hij saai vond.

De YouTube-filmpjes die Don bekeek waren een compilatie met de titel Try Not to Laugh en van het genre 'grappig'. Dus: je laat iemand een hap kaneel nemen en je kijkt wat er gebeurt. Je gooit slaolie op de vloer en je wacht af wie er uitglijdt. Je doet iets geks met je kat. Je geeft citroen aan een baby. Je springt op een nachtkastje, het nachtkastje breekt doormidden.

Don had, bleek tijdens het kijken naar deze YouTube-filmpjes, ze allemaal al eens voorbij zien komen. Hij had ze ook allemaal onthouden. Hij kon precies imiteren wat voor gezicht de baby zou trekken als hij de citroen proefde.

In een hoekje van het scherm zagen we Dons smalle, groen uitgeslagen gezicht - het gezicht van iemand wiens baan het is YouTube-filmpjes te maken van hoe hij YouTube-filmpjes bekijkt - en dat gezicht keek compleet verveeld naar YouTube-filmpjes en zei dingen als: 'Wimper in de fik... Dat is geeneens grappig.' 'Dat is gewoon dóm, ouwe.' 'O ja, die twerkende hond.' 'O ja, die met die tape. Kon ik ook al, ja.' Hij voorspelde ook dingen. 'Die tieft achterover.' 'Pok! Let op hè... Pok!' 'Die gaat op z'n muil.' 'En dan komt er nog iemand achteraan... Yep.'

Mijn zoon en ik keken hoe Don keek. Ademloos. Je hoeft je nooit meer te vervelen als je de intense verveling van een ander kunt gadeslaan.

Meer over