In 150 woordenSander Donkers

De dood van de Stratenmaker op Zee bracht mijn generatie bijeen

null Beeld

Een vreemd aspect van het generatiedebat, al is het misschien wel zo rustig: waar, in al dat gekrakeel, is eigenlijk de mijne? De generatie die ‘X’ wordt genoemd of, treffend, ‘vergeten’? In een nieuwsitem van het Amerikaanse CBS babbelde men over babyboomers, millennials en post-millennials zonder te beseffen dat er volgens de statistieken die vol in beeld waren niemand werd geboren tussen 1965 en 1980. ‘Hállo’, zwaaiden mijn vrouw en ik naar het beeldscherm. ‘Híér zijn we!’

Zondag zwengelde ik Facebook aan, waar de betreurde Aart Staartjes geen ‘Meneer Aart’ heette, nachtwaker noch haringkaker was, maar Stratenmaker op Zee. Tientallen leeftijdsgenoten hoestten er nostalgisch veertig jaar oude liedteksten op waarin jokken, stout zijn, windjes en vieze woorden werden bewierookt. Aha, dáár was de mijne. Een groep die is grootgebracht met een afkeer van regels en autoriteit.

Generatiegelul blijft generatiegelul. Dit was natuurlijk de bubbel, voorheen het ‘milieu’. Wel gezellig om ze even bijeen te zien, al die vergeten types.

Meer over