columnde betrouwbare mannetjes

De Betrouwbare Mannetjes roepen hulp in van Youp

null Beeld

Afgelopen week zat ik in de wachtruimte van een chic advocatenkantoor met chique lamellen in Amsterdam-Zuid toen ik werd gebeld. Het waren de Betrouwbare Mannetjes. De heren konden geen onderwerp verzinnen en hadden geen zin. Of ik hun column weer eens wilde overnemen? Geen punt, natuurlijk. Als ik mensen kan bijstaan, dan doe ik dat. In deze fase van mijn carrière help ik waar ik helpen kan. Of ik niet wat beters te doen heb? Niet echt. Bovendien, alles is beter dan je als bejaarde door een Snollebolleke door Parijs te laten zeulen.

Waarom ik naar het advocatenkantoor was gegaan? Omdat ik Sigrid Kaag had bedreigd? Zeker niet. Ik had een afspraak met mr. Peter Plasman. Waarover? Over Sywert natuurlijk. De pandemiepooier, die samen met zijn makkers Camille van Gestel en Bernd Damme en hun zogenaamde Hulptroepen het Nederlandse volk in een tijd van nationale paniek hebben opgelicht en nu weigeren de gestolen miljoenen terug te betalen. Mr. Plasman had me aan de telefoon uitgelegd dat hij mijn hulp nodig had bij een rechtszaak tegen Sywertje (en tegen Berndje en tegen Camilletje). Normaal gesproken mijd ik gladde, aandachtszieke media-advocaten zoals een vrouwelijke ambtenaar in Amsterdam voormalig wethouder Ivens mijdt, maar eerder die dag was de woordspeling ‘Mondkappen Nou!’ me te binnen geschoten en die wilde ik niet laten liggen. Bovendien, de man heet Plasman. Dat is toch humor? Ik zei tegen m’n vrouw: als pisnicht niet meer mag, dan ga ik toch gewoon verder met Plasman! Dat vond zij ook humor. Ik vertelde dat aan mr. Plasman en die vond dat dan ook weer humor. Wel was er was een probleem, zei hij. Wat het probleem was? Een rechtszaak kost geld en blijkbaar levert bij Jinek aan tafel zitten niet genoeg op. Of ik misschien wat geld over had om de zaak financieel te ondersteunen? Zeker niet. Of ik vaak vragen stel en daar dan zelf antwoord op geef? Misschien. Maar dan associeer ik razendsnel weer verder.

Wie ook geen geld hebben, zijn de slachtoffers van de toeslagenaffaire. De Nationale Ombudsman luidde deze week opnieuw de noodklok. Het systeem dat ervoor moet zorgen dat de mensen die door het systeem zijn vermorzeld worden gecompenseerd, is te ingewikkeld en dreigt opnieuw mensen kapot te maken. Vreselijk natuurlijk, maar ook humor. Een toeslagenaffairetoeslagenaffaire. We zijn met zijn allen in een Escher-tekening beland en zo langzamerhand krijg ik het gevoel dat alleen Louis van Gaal ons nog uit deze ellende kan bevrijden. Als je 24 miljonairs zover krijgt om hele avonden bordspelletjes te spelen en ook nog een willekeurige verzameling postbodes uit Gibraltar te verslaan, dan kun je alles.

Misschien kan Louis er dan meteen wel voor zorgen dat alle wappies zich alsnog laten vaccineren. De ic’s stromen weer langzaam vol, maar het lijkt me vooral van belang om de alom aanwezige, aandachtsverslaafde Diederik Gommers weer even stil te krijgen. Over stil krijgen gesproken. Een van de Afghaanse tolken die op de evacuatielijst stond, is van de week door de Taliban vermoord. De behandeling van zijn aanvraag duurde te lang. Misschien moeten we de volgende keer als we weer ergens oorlog gaan voeren een legioen ambtenaren sturen om de tegenstander kapot te maken. Het is maar een idee. Ik zag nota bene Mart Smeets bij Op1 pleiten voor een ruimhartiger toelatingsbeleid voor Afghaanse vluchtelingen. Of hij dat mocht zeggen? Van mij mag hij dat zeggen.

Ondertussen spraken mr. Plasman en ik uren over ons plan, en na verloop van tijd kwam er een mooie fles op tafel. We bedachten dat ik mijn status als succesvolste cabaretier van Nederland kon inzetten en zelfs een benefietavond in Carré tegen Sywert en z’n makkers zou kunnen houden om de zaak financieel te ondersteunen.

Of het goed is om Sywert en z’n kornuiten te blijven achtervolgen voor hun criminele praktijken? Lijkt me wel. Haal je met een rechtszaak die is aangespannen door een handvol benadeelde vrijwilligers de miljoenen terug? Geenszins. Is het dan smakelijk om zo’n rechtszaak te doen vergezellen van een volkstribunalerige humorpolonaise in Carré? Misschien wel niet. Maar de naam van de bv waarin ik de opbrengsten ga onderbrengen was me al te binnen geschoten. Hoe ik die noem? Hulpyoupen!

Meer over