columnde betrouwbare mannetjes

De Betrouwbare Mannetjes maken er maar een feuilleton van

null Beeld
Simon Hendriksen en Melle Runderkamp

‘Met dossiervreter Koolmees en rouwdouw Remkes aan het roer kan het zomaar snel gaan met de formatie, is althans de hoop bij de betrokken partijen.’ (de Volkskrant, 5 oktober 2021)

‘De voorzitter van de Tweede Kamer, Vera Bergkamp, heeft maandag een gesprek met informateurs Remkes en Koolmees over de duur van de formatie. Omdat ze ‘signalen van ongeduld’ uit de samenleving krijgt, vroeg Bergkamp de informateurs om een ‘tijdpad’. Maar Koolmees en Remkes zijn niet van plan met zo’n planning te komen.’ (NOS.nl, 4 november 2021)

‘Wat denkt die trut dat we hier godverdomme al die tijd aan het doen zijn dan?’ De plotselinge woede bij zijn collega deed Dossiervreter Koolmees rechtop overeind zitten, maar tegelijkertijd voelde hij iets van opluchting. Opluchting dat de stilte die de auto al zo’n veertig minuten in zijn greep hield eindelijk doorbroken werd. Rouwdouw Remkes pakte zijn heupfles uit zijn binnenzak, trok met zijn mond een sigaret uit het pakje en in nagenoeg dezelfde beweging verscheen er een vlam onder zijn imposante neus. Dossiervreter had het al vaak gezien, maar hij wist nog steeds niet hoe hij het precies deed. ‘Ze wil ook dat we met een tijdpad komen’, mompelde hij bijna onhoorbaar, terwijl hij een nieuwe stapel dossiers van de achterbank trok.

Het nieuws dat ze zich op het hoofdkantoor moesten melden was al niet goed gevallen, maar nu leek het alsof ieder woord dat hij daarna uitsprak Rouwdouw alleen nog maar bozer maakte. ‘Ze zei… Ze zei dat ze signalen van ongeduld vanuit de samenleving…’ Nog voordat hij zijn zin had af kunnen maken, ontplofte Rouwdouw. ‘De samenleving? De samenleving?’ Hij sloeg met de lege thermosfles de achteruitkijkspiegel aan gort. ‘Ik stond goddammit al met beide poten middenin de samenleving toen zij nog in de luiers zat. Denk je dat mevrouwtje ook maar enig idee heeft hoe je een klus als deze klaart? Dat zij ooit in haar prinsessenleventje van ‘dingen uitwerken’ de stap naar ‘een verdiepende fase’ heeft hoeven maken? Nou?’

Dossiervreter durfde nauwelijks op te kijken van zijn dossier. Hij las niet echt, wist eigenlijk niet eens waar het over ging, maar hij legde het weg alsof hij het uit had en pakte een nieuwe. Hij dacht terug aan de dag dat hij en Rouwdouw aan elkaar gekoppeld waren. Toen had hij – en met hem andere direct betrokkenen – nog het idee gehad, of liever de hoop, dat het zomaar snel zou kunnen gaan. Maar nu zaten ze hier voor zijn gevoel al langer dan ooit in de historie was voorgekomen.

‘Godverdomme net nu ook. Net nu partijen écht vaart willen maken. Dat moet jij ook gezien hebben. Dat ze nu écht vaart willen maken.’ Dossiervreter wist niet wat hij moest antwoorden. Natuurlijk was er sprake van een nieuwe fase, ze waren deze week zelfs al dingen echt een beetje aan het uitwerken geweest, maar toch…’

‘Kijk me toch eens aan man! Zeg ook eens wat!’ Dossiervreter keek op uit zijn dossier en staarde recht in de ogen van zijn collega, als voor het eerst. ‘Kijk naar buiten, kiddo! Daar! Daar gebeurt het. Niet in die domme mapjes van je.’

Dossiervreter liet de omgeving eens goed op zich inwerken. Het leek wel alsof iemand een extra lantaarnpaal had aangezet. ‘Luister jochie. Partijen naderen elkaar. En als ik me niet vergis zijn ze bereid oude standpunten los te laten, toch?’ Dossiervreter knikte. Hij had ook gemerkt dat de bereidheid om oude standpunten los te laten nu echt gestalte begon te krijgen. Ze waren zelfs al met ‘de politieke dilemma’s’ bezig. Natuurlijk, er waren nog geen knopen doorgehakt, maar sommigen hadden nu ook echt de hoop geuit dat ze misschien al voor het einde van dit jaar… Rouwdouw leek zijn gedachten te kunnen lezen. ‘Precies, makker. En denk jij dan dat het helpt als wij hier een beetje een tijdpad gaan zitten maken?’ Weet je hoeveel tijd dat kost?’

Dossiervreter schoot in de lach. Het klonk ineens zo onnozel. Hij keek Rouwdouw aan. ‘Maar we kunnen toch moeilijk zeggen dat we niet van plan zijn om met een tijdpad te komen?’ Rouwdouw stak tevreden een sigaret op en grijnsde. ‘Dat is dus precies wat we gaan zeggen.’ Dossiervreter draaide zijn raampje open, nam de heupfles en een door Rouwdouw voor hem aangestoken sigaret aan en liet de frisse ochtendwind in zijn gezicht waaien. Misschien had die gekke Rouwdouw wel gelijk. Moesten ze inderdaad júíst geen tijdpad geven. En dan maar gewoon zien wat er zou gebeuren.

Meer over