Columnarthur van amerongen

Daar lag ik dan met alleen oordopjes aan te mijmeren over de zin van mijn bestaan

null Beeld

Voor het eerst in mijn leven bezocht ik Thermen La Mer in het Vroege Vogelbos in Almere. Vroeger ging ik altijd badderen in de spa in Weesp maar die is verworden tot de Hel van Dante sinds de overname door een internationale keten. Het commentaar van geschokte bezoekers op TripAdvisor is hilarisch.

La Mer daarentegen is paradijselijk, al valt het mij op dat elke spa in Nederland geteisterd wordt door Groupon-vrouwtjes met kortpittige kapsels die aan één stuk door kakelen, en bij voorkeur in de stiltesauna. Tevens is er altijd een heel dikke man – het type dat met een kommersjele sekswerkster parenclubs bezoekt – die ongevraagd zijn levensverhaal aan mij vertelt.

Daar lag ik dan met alleen oordopjes aan in de riante mediterrane tuin van La Mer te mijmeren over de zin van mijn bestaan. Ik ontvang regelmatig fanmail van oudere dames die bijna verwijtend maar vooral smachtend schrijven: wat bent u toch een goudhaantje, Don Arturo. U zit daar het hele jaar met de voetjes in de zee, glaasje vinho verde zodra de tien in de klok zit, visje eten, barbecueën met de beau monde en verder danst u iedere avond de Portugese versie van de horlepiep, om uiteindelijk wakker te worden in de hooiberg naast een besnorde en gebochelde schoonheid. Ik antwoord dan: dat klopt, beste lezeres, maar een enkeltje Faro kost slechts 30 eurootjes. U kunt dus net als ik leven als god in Portugal.

Dat is natuurlijk kletskoek want ik ga kapot van de heimwee. Helemaal zen in La Mer overwoog ik serieus mijn repatriatie. Ik heb straks recht op een piepklein AOW’tje en het zou zomaar kunnen dat ik mijn zielenheil in Almere ga vinden. De bibliotheek van Rem Koolhaas is schitterend en ik vond het jammer dat de Floriade nog niet open was want ik had maar al te graag een ritje met de majestueuze kabelbaan door de groene oase gemaakt.

Toen ik nog in Amsterdam woonde, was ik er trots op dat ik niemand kende in Ally, zoals Almere wordt genoemd door gangsterrappers. Mettertijd ben ik milder geworden en kan ik oprecht genieten van de parel van Flevoland. Niña Weijers, Stephan Sanders, Renate Dorresteijn en Redmond O’Hanlon waren gastschrijvers in Almere en lieten de letteren knetteren. Mijn sollicitatiebrief is de deur uit en ik weet al wat er op mijn grafsteen moet prijken: ‘Don Arturo, stadschroniqueur. In Almere vond hij eindelijk rust’.

null Beeld Gabriël Kousbroek
Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over