Laat het stoppenJulien Althuisius

Chocoladepizza’s, cronuts, turducken? Stop met het klooien aan ons eten

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Julien Althuisius zich tegen voedselmutanten. Zoals de pizza met een worstkorst. 

Ik deed boodschappen bij de Lidl en was aangekomen bij de diepvriesafdeling. Ik koop daar eigenlijk nooit wat, omdat vrijwel alles wat in onze vriezer verdwijnt er nooit meer uitkomt. Er waren frituursnacks van allerlei pluimage, vissticks, groenten, fruit en een keur aan pizza’s. Met mozzarella en tomaat, met ham en bacon, met tonijn. En toen was er een pizza met een kaneelkleurige saus en allemaal kleine, in verschillende tinten bruin gekleurde brokjes. Ik boog me voorover – geen sinecure met braakneigingen – en zag dat het om een ‘Chocolate & Cookie’-pizza ging. Omdat ik niet wilde geloven wat ik zag, pakte ik de doos uit de vriezer en bekeek de ingrediënten. ‘Belegde pizza met stukjes koek, stukjes cacaokoek, chocoladesnippers, voorgebakken, diepvries’. Zevenduizend jaar beschaving en dan dit.

Het begon bij Dominique Ansel, een patissier uit New York. In 2013 besloot hij een donut en een croissant met elkaar te kruisen. Deze cronut, een vette, zoete clash van twee culturen, was een tijdje razend populair en deinde op de golfslag van de Atlantische Oceaan mee naar Europa. Het tijdschrift Women’s Health berekende aan de hand van het recept uit Ansels kookboek dat één cronut 1.300 calorieën bevat en 103 gram vet. Na de cronut kwamen de croffin (croissant-muffin), de wonut (wafel-donut) en van chocolatier Godiva de croiffle (wafel-croissant, met chocola). Maar deze decadente hybridisering van voedsel stopte niet bij de afdeling viennoiserie.

Je kunt tegenwoordig een pizza eten waarvan de korst gevuld is met worst. Of met kaas. Of met worst en kaas. Of een taart, bestaande uit verschillende lagen pizza. Of een hamburger, die in zijn geheel is gefrituurd, omdat je de dood toch af en toe een handje moet helpen. Of een hotdog, ingepakt in bacon. Of, voor wie het liefst zo veel mogelijk verschillende gestorven dieren tegelijk eet: de turducken. ‘Een kip die in een eend gepropt is die op zijn beurt in een kalkoen gepropt wordt, waarbij de verschillende laagjes vlees gescheiden worden door een vulling’ omschrijft blog Insider deze nachtmerrie van iedere vogelaar. ‘Dit rijke en overheerlijke gerecht is perfect voor alle soorten liefhebbers van gevogelte.’ Ja, zo zou je het kunnen duiden. Eerlijker: drie dode vogels in elkaar gepropt. Dit soort als innovatieve cuisine vermomde obsceniteiten krijg je als je vraatzucht combineert met keuzestress en een gebrek aan goede smaak.

‘Nou Julien, dan eet je het toch gewoon niet? We mogen van jou zeker weer alleen maar droog brood met azijn. Laat ons toch met rust.’ Nee, ik laat jullie niet met rust. Sommige dingen mogen niet bestaan. Dance-remixes van Frank Sinatra, Biro’s met lederen bekleding, pizza’s met worst in de korst. Deze voedselmutanten zijn het even logische als overbodige product van de volgevreten, perverse consumptiemaatschappij, waarin alles maakbaar en niets voldoende is. We schransen onze aderen dicht, worden steeds dikker en ongezonder. Natuurlijk is de oplossing niet om allemaal maar aan de vegan wortelcake te gaan, vrij van suiker, gluten en vreugde. Maar een normale, respectvolle relatie ten opzichte van ons voedsel zou al een aardig begin zijn. Een goede pizza is al perfect, net als een goede hamburger; laat ze met rust. We leren onze kinderen dat ze niet met eten mogen klooien. Dan moeten we dat zelf ook niet doen.

Meer over