columnjean-pierre geelen

Caroline van der Plas is de balk in de ogen van makke mediaschapen

Jean Pierre Geelen Beeld De Volkskrant
Jean Pierre GeelenBeeld De Volkskrant

‘Mij zie je niet op een luchtbedje’, zei Caroline van der Plas, Kamerlid van de eenvrouwsfractie BoerenBurgerBeweging, afgelopen zaterdag in Volkskrant Magazine over ‘de kunst van het vakantie vieren’. Logisch: het bedje dat de media voor haar spreiden, ligt veel lekkerder.

Afgelopen dagen zag ik haar in HP/De Tijd. Een uur lang op Radio 1 (‘Een marketingtruc van de agrarische lobby. Zo wordt ze soms neergezet. Maar ze is een meisje met raar haar, met de poten in de klei’.) Een dezer dagen duikt ze op in De slimste mens, een geniepig gangetje naar de uitbouw van je bekendheid.

De site van ‘haar eigen’ Pig Business – dat ze er nog altijd staat omschreven als ‘chefredacteur’ zal een nalatigheidje zijn – gaf haar een open doekje. De onafhankelijke verslaggever schudde de kussens op: ‘Eigenlijk is het succes van de BBB ongekend en is er wekelijks, zo niet dagelijks wel iets over de partij of jou te lezen of te zien. Heb je daar een verklaring voor?’ Antwoord: ‘Kennelijk lig ik goed in de media.’

Alsof ze er zelf ook niets aan kon doen. Alsof ze niet eerst zichzelf in de kijker had getwitterd en al van haar entree in de Kamer een mediamomentje maakte door te arriveren in een geleende trekker. Alsof ze niet op elk verzoek gretig ‘ja’ zegt.

Caroline van der Plas voldoet aan de wetten van medialogica. Een stevige ‘niet lullen maar poetsen’-vrouw, lekker dwars, emotioneel over haar leed. Ze ‘levert’, zoals dat heet. Alles voor de #ophef en emotie. Over inhoud gaat het zelden, over haar persoon des te meer. Tussen die regels door weet ze listig een ‘frame’ het beeld in te fietsen: boeren als arme hardwerkende slachtoffers, te druk met het liefdevol verzorgen van hun kalfjes om zich te verweren tegen het schrijnende onrecht dat hen wordt aangedaan door stadse groengekkies op bloembakfietsen. Alsof de boerenlobby niet decennialang het CDA bij de horens had. Alsof er geen boerenbeweging bestaat die iets anders wil dan de koe van grootschaligheid en intensivering uitmelken tot die er dood bij neervalt.

Na de laatste verkiezingen belandden 69 nieuwe leden in het parlement. Sommigen slagen er wonderwel in vier jaar lang niet in de media te komen. Enkelen zijn er niet uit weg te slaan. Ze zijn speeltjes van de media. Zelden staat die aandacht in verhouding tot het aantal zetels dat de politicus vertegenwoordigt.

De dynamiek ervan is fascinerend en bedroevend tegelijk. Voor wie er niet tegen bestand is, bestaat het risico van grootheidswaan of verdwazing. Legendarisch is LPF’er Hilbrand Nawijn, die in So you wannabe a Popstar (SBS 6, 2007) de glazen in de huiskamers deed rinkelen met zijn versie van Kom van dat dak af.

Thierry Baudet, veel te hoog in het zadel gehesen door geobsedeerde media, is het recentste voorbeeld. Zijn overwinningsroes met de neergestreken Uil van Minerva was al pathetisch, inmiddels vangt het beest klapwiekend de ene na de andere tik van de molen.

Voor de AD-rubriek ‘Vissen met Jan’ had verslaggever Jan Hoedeman, ooit van deze krant, Van der Plas binnengehengeld. ‘U hebt over media-aandacht niet te klagen’, besloot de verslaggever deze media-aandacht. Zij: ‘Het is leuk, maar ik zit er niet per se op te wachten.’

Wachten hoeft ook niet: de telefoon staat nooit stil. Dat kun je de politica niet verwijten. De makke mediaschapen wel. Hun kuddegedrag is een aangeboren afwijking, nu is ook nog een splinterpartij de balk in hun ogen geworden. Misschien kent Caroline van der Plas wel een veeboer die dit zenuwtrekje eruit kan fokken.

Meer over