ColumnSheila Sitalsing

Buiten ging het over een verloren partij, binnen ging het over een verloren jaar

Buiten stond de lavendelkeizer zonder troon tegen de maan te blaffen. Hij jammerde over de onverlaten die hem zijn partij afpakken in ‘een gemeen machtsspel’, over Nanninga en Eerdmans en al de andere nitwits die zonder hem, zonder keizer, zonder Thierry zelve, helemaal niets zijn.

Alsof hij ooit iets heeft voorgesteld voor iemand anders behalve zichzelf.

Binnen zat de echte macht. Die is vele malen saaier en banaler dan het theater van buiten. De echte macht is: kantoortafels, functionele stoelen, beschaafde, meanderende zinnen die worden uitgesproken zonder stemverheffing en zonder grote gebaren. Een nondescript pak en een nondescripte bril en een uitleg over ambtelijke procedures rond de kinderopvangtoeslag.

Voormalige bewindslieden lieten voor de parlementaire onderzoekscommissie kinderopvangtoeslag zien dat de echte macht geen pathetiek nodig heeft om machtig te zijn. De echte macht kan in doodsaaie ambtelijke procedures die niemand leest (ook de verantwoordelijke bewindspersoon dus niet) duizenden mensen slopen zonder dat een haan ernaar kraait.

Buiten was er een hoop amusement. Baudet die zijn wederkomst bij Forum aankondigde, Baudet wiens wederkomst een paar ogenblikken later door het bestuur werd geblokkeerd, Baudet die het zelf ook niet meer begreep, Baudet die één ding wel wist: zij, wij, iedereen zijn nog niet van hem af. Alsof het iets uitmaakt.

Binnen bleek de macht van woorden uit ambtelijke nota’s, zoals ‘opzet/grove schuld’ en ‘terugvordering’. Het bleek hoe gigantisch de krachten zijn die los kunnen komen wanneer wanneer een overheidsapparaat besluit dat het hebben van dubbele nationaliteit mogelijk een risico kan zijn.

Menno Snel, staatssecretaris van Financiën van oktober 2017 tot december 2019, legde uit hoe het heeft kunnen gebeuren dat ze pas in de zomer van 2019 op het ministerie tegen elkaar zeiden: dit is echt heel erg (daarna kwamen er een crisisteam en een onderzoekscommissie en een nieuwe staatssecretaris, en nog altijd zijn er gemangelde ouders die wachten totdat iemand van de overheid langskomt en zegt ‘Sorry hier heb je alle geld terug plus wat extra’s voor het aangedane leed’).

Of nou ja: hij legde niet uit. Want hij snapte het zelf eigenlijk ook niet. Ook hij was niet geïnformeerd, of niet indringend genoeg. Ook hij wist niet dat heel veel gewone mensen onder grote schulden werden bedolven door zijn Belastingdienst. Die dienst is een ‘enorme fabriek’, aldus Snel, van dorknopers die vinkjes zetten een belangrijke activiteit vinden en die ‘veel te defensief’ zijn als er kritiek komt. Zelf had hij ook ‘in die tunnel’ gezeten.

Buiten ging het om een kleuterruzie over de sleutel van het partijkantoor van Forum voor Democratie, en over wachtwoorden voor social media die de één niet aan de ander wilde geven. Baudet was andermaal aan het janken op alweer een zelfopgenomen filmpje, dit keer over ‘de ziel van de partij’.

Binnen zag je hoe de bureaucratie de ziel van hele volksstammen kan knakken. Snel had het over ‘aangereden burgers'.

Buiten ging het over een verloren partij.

Binnen ging het over een verloren jaar. Heel 2018 is verneuzeld (verdreuteld, zou de premier zeggen) aan niets opmerken, dossiers schuiven, voortuintjes aanharken terwijl de achtertuin in de hens stond.

Binnen deed Menno Snel alsof de macht machteloos is. Hij zuchtte: ‘Oneindig spijtig’.

Meer over