tv-recensiefrank heinen

Bilal Wahib in Op1: het ongemak van de aandachtstransactie op tv werd even heel erg duidelijk

Frank Heinen tv-recensie Beeld -
Frank Heinen tv-recensieBeeld -

Vrijdagavond, tijdens een klassiek talkshowitem in Op1 over Tina Turner, zong Giovanca Ostiana een stukje a capella met haar gasten. You’re simply the best. Op de achtergrond deinde Bilal Wahib schoorvoetend mee. Wahib – acteur, zanger, presentator en in al die hoedanigheden tamelijk succesvol en populair – verzocht een paar maanden geleden tijdens een Instagram-sessie een jongen van twaalf zijn piemel te laten zien. Diezelfde week zou Wahib al bij RTL zitten om ‘zijn verhaal te doen’, zoals het mea culpa-gesprek in talkshowjargon heet, maar zag daar vanaf omdat de ouders van de jongen bezwaar maakten. Hij verdween uit beeld, maar geen mens twijfelde eraan dat hij op een zeker moment live verantwoording zou komen afleggen.

Dat moment brak vrijdag aan. Het gesprek – aan het eind van het programma, als een lokkertje voor de ophefzuchtige gelegenheidskijker – verliep volgens het klassieke sjabloon van het opklauterinterview na de val: presentator fronst wenkbrauwen. Begrijp je wat je teweeg hebt gebracht? Zeker, dat begrijpt de ondervraagde maar al te goed. En hoe voel je je daarbij? Vreselijk. Dat doet de presentator genoegen, boete zult gij doen. En hoe ga je het goedmaken? Daar mag de ondervraagde van de advocaten niks over zeggen. Oké. En wat voelt je moeder/partner/kind er eigenlijk bij? Ja, ellendig natuurlijk. Het woord ‘pijn’ valt, gevolgd door tranen in ogen. Slotvraag: zul je het nooit meer doen? Nee, natuurlijk niet --> Catharsis --> Aftiteling. Er bestaan talloze voorbeelden van zulke gesprekken met gevallen bekendheden voor wie zendtijd werd ingeruimd in ruil voor openbare boetedoening. Of je nu een op doping betrapte sporter bent, een schuinsmarcherende zanger of een sjoemelende bestuurder, of je nu iets misdadigs hebt gedaan, iets moreel verachtelijks, iets onhandigs of iets met mondkapjes; de talkshowtafel is er ook voor jou.

Bilal Wahib bij Op1.  Beeld Op1
Bilal Wahib bij Op1.Beeld Op1

Vrijdagavond sjeesden interviewers Ostiana en Tijs van den Brink van afkeuring richting empathie, zo snel dat nauwelijks bij te houden was in welke emotie we zaten. Er werden vragen gesteld waarvan de relevantie troebel was (‘Was je moeder boos, heb je een klap in je gezicht gehad?’) en antwoorden gegeven die geen antwoorden waren: ‘Ik heb een fout gemaakt en die fout is een fout.’ Telegraaf-verslaggever Saskia Belleman vroeg streng of Wahib niet zijn excuses wilde aanbieden. Nu. Wahib richtte zich tot de camera en sprak het slachtoffer toe. Dat deed-ie sterk, maar krankzinnige televisie was het wel.

In een aandachtseconomie lijkt iedere vorm van aandacht een beloning. In principe is dat natuurlijk onzin, maar het ingewikkelde is wel dat zich bij dit soort gesprekken vaak een aandachtstransactie voltrekt, een direct gevolg van de wonderlijke wedloop tussen programma’s die de grens tussen zin en onzin van het gastenbeleid doet vervagen. Wahib wilde ongetwijfeld graag op tv, maar de realiteit is dat het ook de tv was die Wahib graag op tv wilde.

Meer over