VerslaggeverscolumnMargriet Oostveen

Bij de stille tocht zonder de grote koppige Peter R. de Vries

null Beeld

‘Peter heeft achtentwintig jaar aan onze zijde gestaan’, zegt de moeder van Tanja Groen, een kleine robuuste vrouw achter een wat te hoog katheder op het podium.

Achtentwintig jaar. Je weet het, maar het ontroert toch nog, dinsdagavond op het Koningsplein in Maastricht, voor dit publiek van honderden plechtig kijkende studenten in formele kleding. Zij doen ook erg hun best. En ze zijn allemaal zo mooi, rond de leeftijd van haar dochter toen.

Deze dinsdag was exact de dag dat eerstejaars Tanja Groen, 18 jaar oud, in 1993 in deze stad verdween, na een introductiefeestje van studentenvereniging Circumflex. De vereniging organiseert de stille tocht om geld te helpen inzamelen voor de gouden tip waar Peter R. de Vries naar op zoek was, om tot een oplossing van haar verdwijning te komen. Dat wilden ze al nog voordat hij werd vermoord. Nu staat zijn foto naast die van Tanja.

Stille tocht voor Tanja Groen. Beeld Margriet Oostveen
Stille tocht voor Tanja Groen.Beeld Margriet Oostveen

Ik moest erheen, nu de grote koppige man daar zelf niet meer kan staan. Omdat ik van dichtbij heb gezien hoe Peter R. ook de ouders van Nicky Verstappen bijstond en hoe hij ze min of meer is gaan dragen, met een opmerkelijke behoedzaamheid, steeds maar weer verder over de brokstukken van die onvoorstelbaar vernielde levens, en dat ook al drieëntwintig jaar lang.

De dag dat dit stukje verschijnt, zitten Berthie en Peter Verstappen voor het eerst in al die tijd weer moederziel alleen in de rechtszaal, bij een voorbereidende zitting van het hoger beroep in hun zaak. Maar ze ogen dankzij die jaren met Peter R. tegenwoordig stukken sterker dan de beschadigde mensen die ik in 2003 sprak. Peter R. emancipeerde slachtoffers en hun nabestaanden, dat ook.

Ik sprak hen vijf jaar na Nicky’s verdwijning voor het eerst voor een lang verhaal over het Limburgse dorpje Heibloem, dat zich destijds tegen Nicky’s ouders had gekeerd, omdat ze de zaak ‘zo bleven oprakelen’. Peter R. kreeg ik erbij, met zijn berg tips. Sindsdien hielden we af en toe contact en bood hij soms gevraagd en ongevraagd bijstand.

Toen ik in 2014 bijvoorbeeld schreef over de stilte rond de naderende, kille uitzetting van de Afghaanse tolk van onze militairen in Uruzgan, Abdul Ghafoor Ahmadzai, en het feit dat een petitie voor een Amsterdamse cafépoes hier toen meer handtekeningen opleverde dan een petitie voor Abduls verblijfsvergunning, toen stortte Peter R. zich daar met groot enthousiasme in. Hij begon de petitie voor de tolk online te pluggen en hield me in mailtjes met veel uitroeptekens nauwgezet op de hoogte van de voortgang.

Toen ik ietwat tumultueus van baan veranderde stuurde hij ernstig en solidair zijn kijk op de zaak, ruim voorzien van kenmerkende Peter R. -krachttermen, alsof hij zijn woorden liefst stuk voor stuk in stenen tafelen zag gehouwen.

Een enkele keer werd hij boos, om ‘een enorm beledigende vraag’ bijvoorbeeld, maar dat duurde nooit lang. Zoals toen het me begon te dagen dat hij sommige nabestaanden met meer hielp dan al bekend was. En ik hem vroeg of daar misschien afspraken bij hoorden. Nóóit van zijn leven zou hij ouders van vermoorde kinderen aan afspraken onderwerpen, was het gekrenkte antwoord. Ik geloof dat ook. Die extra steun ontkende hij trouwens niet.

De persoon Peter R. de Vries associeer ik, misschien oneerbiedig, zodoende toch vooral met een sint-bernardshond: goed karakter, eigenzinnig, en soms met een wat sterke neiging het eigen territorium te beschermen. Waar hij mensen bedolven zag in tegenslag of ellende, daar moest en zou Peter R. ze uitgraven.

‘Ik ben mijn vader niet maar ik ben wel iemand die op hem lijkt’, zegt dochter Kelly de Vries in Maastricht. Dan huilt ze even zoals dochters huilen wanneer ze dat beseffen. Vanaf nu is er geen ontkomen aan.

Goed dat Kelly het voorzitterschap van Stichting de Gouden Tip van haar vader overneemt. Want Kelly stapt onnadrukkelijk van het podium en kust daar beneden zeer voorzichtig Tanja’s ouders, het enige gebaar dat telt. Omdat het erom gaat elkaar behoedzaam verder te blijven dragen.

Meer over