ColumnSheila Sitalsing

Bevrijd onze kinderen in godsnaam uit hun coronagevangenis

x Beeld x
xBeeld x

Omdat het venijn vaak in de staart zit, lees ik opiniestukken graag van achter naar voren. Zo kon het komen dat ik vrijdag in een krachtig pleidooi om jongeren in godsnaam te bevrijden uit hun coronagevangenis eerst deze zinnen las: ‘Mogelijk hebben zij dan niet de lobbykracht van de huisartsen, ic-artsen en anderen die het beleid ingrijpend hebben beïnvloed. Daarom pleiten wij nu alvast voor hen.’

Het was een mooie staart van een mooie tekst. En vooral heel erg waar.

Want ook al verschijnen er stapels papier vol pathetische zinnen die reppen van ‘onze jeugd’ en ‘hun toekomst’, en ook al slaakt men diepe zuchten wanneer een onthutsende aanklacht van de inspectie verschijnt over doffe ellende in de jeugdbescherming, en ook al spreekt de premier empathisch met jongeren in Instagram-livesessies met de bovenste knoopjes van zijn overhemd los, en ook al jankt het kabinet unisono dat de scholen ‘als aller- allerlaatste dicht zullen gaan’: zolang mensen geen 18 zijn, stemmen ze niet. En zolang ze niet stemmen, is iedereen vóór ze, maar wanneer puntje bij paaltje komt ook weer niet.

Dan moddert de jeugdbescherming gemankeerd voort, dan gaan de scholen gewoon dicht terwijl de chocolaterie en de kantoortuin nog open zijn, dan waaien de papieren met de pathetische zinnen in de Hofvijver, dan knoopt de premier zijn das weer om.

(Het belangrijkste bewijs daarvoor is het gesjacher met het klimaatbeleid. Nu geld en gemak offeren om nog iets over te laten voor ‘de toekomstige generaties’: het is een opgave. Dat hebben onze kinderen haarfijn door. Toen de premier jongeren vroeg ‘mee te praten’ over het coronabeleid, drukte NRC een perfect briefje af van Jip Goedkoop (13) uit Leiden: ‘Meneer Rutte vraagt jongeren mee te denken over de toekomst. Maar dat doen we al lang. Vorig jaar demonstreerde ik met duizenden anderen op het Malieveld in Den Haag voor een beter klimaatbeleid. Toen dééd Rutte alsof hij naar ons luisterde, maar er veranderde niets. Als wij nu met ideeën komen, premier Rutte, luistert u dan wel?’)

Godlof zijn er ook volwassenen die wel bereid zijn hun macht en invloed in te zetten voor jongeren. Een formidabele coalitie – de voorzitter van de SER, de voorzitter van de Raad voor Volksgezondheid, de burgemeester van Amsterdam, de voorzitter van een groot ziekenhuis, de voorzitter van de Nationale Jeugdraad, twee hoogleraren – besloot deze week de belangenbehartiging in het openbaar voort te zetten.

En dus zat Femke Halsema donderdag in Nieuwsuur een warm pleidooi te houden voor meer vrijheden voor jonge mensen, die ‘misschien wel het meeste lijden’. Want natuurlijk onderkent ze nut en noodzaak van een lockdown, maar ze heeft ‘als burgemeester ook de taak om de zorgen te verwoorden van veel mensen in mijn stad’.

Geef mij ook zo’n burgemeester, dacht ik, en toen bleek ik er al zo eentje te hebben, want ook mijn burgemeester liet meteen weten zich van harte aan te sluiten. Dit is een interessante coalitie van mensen die zich niet zomaar omver laten blazen, met vertakkingen door het land.

Vrijdag drukte de Volkskrant het pleidooi af. Sleutelzin: we moeten ‘niet alleen de risico’s blijven beperken, maar ook verantwoorde risico’s durven nemen’. Met voorrang bij sneltesten op locatie zodat buurthuizen en sporthallen en studiezalen open kunnen. Met uitbreiding van buitensportmogelijkheden voor iedereen onder de 25. Met vaccinatievoorrang.

Het kabinet reageerde meteen. Paul Blokhuis, staatssecretaris, wil kijken of bibliotheken en sporthallen ‘snel’ open kunnen. Dat is mooi, en verschrikkelijk nodig. Waarmee dit stukje geen venijn in de staart heeft, maar dankbaarheid en hoop.

Meer over