Columnbert wagendorp

Bevrijd! Een tsunami van creativiteit en optimisme golft over de dorre akkers

null Beeld

Nederland verkeert officieel in recessie – twee achtereenvolgende kwartalen economische krimp – maar niettemin golft optimisme door het land. Merkwaardig, maar ook logisch: na veertien maanden chagrijn lijkt het einde van de corona-ellende in zicht, en dat vooruitzicht zorgt voor euforie. Bovendien is het mei: altijd een maand waarin optimisme hoogtij viert.

Volgens de hoofdeconoom van het Centraal Bureau voor Statistiek, de aartsoptimist Peter Hein van Mulligen, is de herstelfase van de Nederlandse economie aangebroken. De werkloosheid daalt en voor het eerst sinds lange tijd zijn de ondernemers positief gestemd. Alleen de sectoren recreatie, horeca, reisbureaus, zorg en cultuur blijven nog een beetje achter, zei Peter Hein. Dat is niet zo gek, want die zijn nog voor het grootste deel in lockdown. Behalve de zorg, die staat wagenwijd open, maar daar kost het uitstellen van dure behandelingen vanwege de overbezetting veel groei: een hartoperatie is veel beter voor de economie dan een coronapatiënt op de ic.

Na de pandemie hebben we harde data beschikbaar waaruit valt af te leiden welke sectoren in dit land over de sterkste politieke lobby beschikken. Horeca en cultuur eindigen, dat staat nu al vast, ergens onderaan: nul politieke invloed. Minister Hugo de Jonge liet vorige week al blijken dat hij zijn reet afveegt met kunst en cultuur: daar kunnen we best een dagje zonder, zei hij, en zo niet dan is er altijd de dvd-speler.

Corona blijkt een genadeloze indicator van politieke macht: Cultuurminister Van Engelshoven (D66) had in de kabinetsdiscussies overduidelijk niets in te brengen. We hebben natuurlijk Halbe Zijlstra gehad op Cultuur, en bij diens vernielzuchtige beleid van de verschroeide aarde valt alles in het niet. Maar Van Engelshovens passieve houding en gebrek aan strijdlust stemde ronduit neerslachtig. In NRC kwam ze vorige week niet verder dan dat nu eenmaal niet alles tegelijk open kan en dat de restauranthouders ook teleurgesteld waren: op alle fronten in de pan gehakt door haar gehaaide collega’s.

Maar je zult zien: de komende maanden golft ook in de kunsten een tsunami van opgekropte creativiteit over de dorre akkers. Boekhandels vrezen te worden overstroomd door honderden meesterwerken, theatermakers verdringen zich bulkend van ideeën rond de podia en op straat is straks niet meer vast te stellen of je je in de realiteit bevindt of op een filmset: er liggen tientallen scenario’s klaar om te worden verfilmd. Het wordt dringen voor kaartjes voor theaters en bioscopen.

Het door de burgers opgespaarde geld (400 miljard euro) gaat weer rollen en er breken gouden tijden aan voor oesterkwekers, wijnhandelaren en autodealers – voor iedereen die iets in de aanbieding heeft dat symbool kan staan voor optimisme en geloof in de toekomst. De villa in Italië is geboekt!

De energie die straks na het maandenlange verblijf in een dwangbuis vrijkomt, gaat voor hele mooie dingen zorgen, dat weet ik zeker. Als Rutte IV straks van start gaat, gebeurt dat in een uitstekend gehumeurd land – en wie kun je dan beter als premier hebben dan chef goed humeur Mark Rutte?

Als we dan ook nog Europees kampioen voetbal worden en Tom Dumoulin goud wint in de olympische tijdrit, is de uitbundigheid helemaal niet meer te overzien en moeten de boa’s weer de straat op om die in goede banen te leiden. Ik hoor de oude Remco Campert bij Op1 zijn onsterfelijke ‘Niet te geloven’ al voordragen: ‘(…) en om mij heen / grootse dronkenschap / van de bevrijding / het water was whisky geworden // Alles zoop en naaide / heel Europa was één groot matras / en de hemel het plafond / van een derderangs hotel.