Laat het stoppenEmma Curvers

Bent u een man en geeft u graag tips? Doe eerst de tip-sneltest

null Beeld

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee, móéten verzetten. Deze week wil Emma Curvers dat mannen stoppen met ‘tips’.

Een kluitje lezers gaf mij een klets op mijn tikvingers. Ik schreef een zinnetje (‘dat kunnen we hun niet aanrekenen’) en dat zinnetje klopte. Niet eens dankzij mijzelf maar dankzij onze oplettende eindredacteur Roxanne, die van mijn ‘hen’ goddank op tijd een ‘hun’ maakte. De lezers, allemaal mannen; lette ik wel even op, hoe kon ik een taalfout ter grootte van ’t kofschip hebben laten passeren, in een column over taal nota bene!? Dus ik nog eens naar OnzeTaal.nl, Roxanne bellen, de Taal-lijn bellen, want die schatten hebben dus een eerste hulp, we hadden toch wel gelijk? Ja hoor, indirect object, piekfijn in orde. De verbeteringen waren een verslechtering.

Het fenomeen mansplaining is natuurlijk niet nieuw, zeker niet voor wie zich als vrouw op sociale media begeeft, maar nog niet eerder had ik zo’n vierentwintigkaraats voorbeeld in handen: ongegrond, achteloos en zelfvoldaan. Ik krijg vaker tips en advies, doorgaans van mannen, soms leuk en soms ten overvloede, en altijd werk je verder en bedank je de man (goed punt, Norbert!). Van een enkel stuk advies valt namelijk vrijwel niet te bewijzen dat het naar seksisme riekt. Hoe zekerder de ongewenste tipgever van zichzelf is, hoe verontwaardigder zijn verzet. ‘Noem je mij een seksist, terwijl ik jou probeer te hélpen?’

Drie weken geleden nam mijn gewaardeerde collega Thomas van Luyn het hier nog op voor de mansplainer. Van Luyn meende dat het delen van parate kennis gewoon een mannelijke communicatiestijl is, een manier om aandacht te vragen van ons hardvochtige vrouwen. Ze staan gewoon graag langs de zijlijn, foeterend over de opstelling. Ik moest denken aan de umarells, het Italiaanse woord voor gepensioneerde mannetjes die met de handen achter hun rug bij een bouwplaats bouwers van ongewenst advies dienen. Snoezig, aandoenlijk eigenlijk. Volgens Van Luyn behandelen mannen vrouwen gewoon zoals ze elkaar ook behandelen: als man.

Was het maar waar. Begin maart zeiden nog verschillende vrouwelijke ministers en secretarissen dat ze in de ministerraad vaker werden onderbroken. Ook uit studies blijkt dat mannen gemiddeld bijna drie keer zo vaak door een vrouw heen tetteren als door een man. Seksisme gaat niet altijd over een tik op je reet in de richting van het aanrecht, maar ook om wie er praat, wie er terugpraat, en op welke manier. Nu kan ik de mannen natuurlijk wel weer tandenknarsend terugmailen, maar waarom eigenlijk? Zou het niet beter zijn als zij, vooral op sociale media, een kleine spraakdrempel voor zichzelf opwerpen, om te testen of hun tip wel echt een tip is? Ik doe graag een voorzet.

1. Bent u om een tip of wijze raad gevraagd?

2. Bent u een grotere expert dan deze vrouw op dit gebied?

3. Dus echt een expert hè? Een diploma aan de muur of een proefschrift op de plank, zoiets.

4. Goh. En het heeft er alle schijn van dat de vrouw dit nog niet weet?

5. Nog even voor de zekerheid, u heeft ook echt gelijk? Minstens vier keer ja?

6. Oké, oké. En u weet zeker dat u niet gewoon een knagend gevoel heeft dat u licht ondergewaardeerd wordt op de zaak, of wat irritatie omdat u nooit aan het woord komt op Zoom, of omdat u zichzelf eigenlijk slimmer vindt dan uw baas, of omdat u het belachelijk vindt dat Frank de Boer weer niet naar u luistert en een vijf-mans-verdediging opstelt, waardoor u even behoefte heeft aan een aai over uw bol?

Dit is allemaal niet aan de hand? U mag door, schrijf godbetert uw tip, maar verwacht niet dat ik uit een taart spring om u te bedanken.

Meer over