ingezonden brieven

Benader klimaat als het opvoeden van kinderen

De lezersbrieven van vrijdag 13 augustus.

In het centrum van Venlo trok de hoogte van de Maas veel bekijks. Beeld Joris van Gennip
In het centrum van Venlo trok de hoogte van de Maas veel bekijks.Beeld Joris van Gennip

Brief van de dag

Mensen die weigeren zelf iets te veranderen aan hun leefstijl, ‘omdat het toch al te laat is’, gaan voorbij aan het belangrijkste argument voor actie: omdat het sowieso de moeite waard is. Het is de moreel juiste keuze om ons maximaal in te spannen voor een leefbare, veilige aarde voor zo veel mogelijk mensen, dieren en ecosystemen. Garanties bestaan niet, de onzekerheid is groot. Maar dat is inherent aan het leven.

We moeten de klimaatcrisis benaderen zoals mensen hun kinderen benaderen. Je stopt je liefde, tijd en moeite in het opvoeden van je kind, je wilt hen het allerbeste meegeven voor een gelukkig en lang leven. En meer kun je niet doen: je kunt niet weten of je kind gelukkig wordt of lang leeft. Maar je doet je best, ook al zijn er geen garanties.

De klimaatcrisis is beangstigend en deprimerend. Maar we moeten ondanks die gevoelens altijd ons best blijven doen voor een betere planeet. Het is de juiste keuze, en het is – ongeacht de uitkomst – de moeite waard.

Anne Hallmann, Amsterdam

Bedankt

Het kabinet heeft besloten alleen tolken uit Afghanistan naar Nederland te halen. De andere functionarissen zijn blijkbaar niet belangrijk genoeg en moeten daar blijven. Dit past volledig in de traditie van Nederlandse regeringen.

Zo is destijds mijn vader als Indië-veteraan in de steek gelaten, net als KNIL-militairen en Ambonezen. Ook veteranen van latere uitzendingen, zoals naar Nieuw-Guinea, Bosnië en zelfs Afghanistan, werden voor een groot deel aan hun lot overgelaten.

Zoals de veteraan-auteur De Graaff zou zeggen: ‘De heren worden bedankt’.

Ed Feijen, Zoetermeer

Onzichtbaar

Vandaag stonden er weer uitgebreide artikelen over de gevaarlijke situatie van mannen (tolken/medewerkers) in Afghanistan in jullie krant. Ik mis de aandacht voor de helft van de Afghaanse bevolking, namelijk de vrouwen en meisjes.

Die zullen onder de Taliban een gruwelijk leven krijgen, vaak minder dan vee. Ze worden vogelvrij. Ze mogen niet meer naar school, mogen geslagen en verkracht worden, moeten zwaar gesluierd naar buiten, gezondheidszorg wordt voor hen moeilijk bereikbaar en regelmatig mogen bevallingen niet meer in het ziekenhuis plaatsvinden.

Ze zijn niet alleen gesluierd, ze zijn blijkbaar onzichtbaar.

Noor Agter, Eenrum

Debuut

Aspirant-schrijvers ergeren zich aan de manuscriptenstop bij veel literaire uitgeverijen. Debuteren lijkt voor hen zaligmakend. Een droom die uitkomt. Realiteit en verwachtingen gaan echter zelden gelijk op. Integendeel. Eerst is de debutant terecht trots op zijn prestatie. Maar al gauw verlegt hij zijn grenzen. Hij hoopt op een herdruk, prachtige kritieken, een vertaling.

Dat lukt slechts een enkeling en de ooit zo tevreden debutant verandert al snel in een diep gedesillusioneerd Rupsje Nooitgenoeg. Het is maar de vraag of er ooit een tweede roman komt. Hij wordt bovendien omringd door andere schrijvers, die hun eventueel aanwezige zelfspot angstaanjagend goed verborgen houden. En er een dagtaak aan hebben redenen te bedenken voor hun gebrek aan succes – vriendjespolitiek, een falende promotie-afdeling, slechte recensenten, het weer, hypes, seksisme – maar in wie vreemd genoeg nooit de gedachte opkomt dat de consument gewoon niet zoveel interesse heeft in hun schrijfsels. Erger nog, op een dag dreigt hij zélf zo te worden en begint hij zure stukjes te schrijven over het schrijverschap.

Misschien is de manuscriptenstop voor schrijvers in spe juist een verkapte zegen. Van dromen wordt een mens doorgaans gelukkiger dan van de realiteit.

Lucas Zandberg, schrijver, Noordhorn

Dit ben ik

Ineens overvalt het mij na vele jaren de rubriek ‘Dit ben ik’ te hebben gelezen. Het is altijd fijne ontspanning geweest. Meestal hoopgevend voor jong en oud. Het betreffen echter altijd welvarende kinderen voor wie alles binnen handbereik ligt. Vaak uit de grote stad. Waar zijn de dromende kinderen uit minder welgestelde kringen? Ik weet zeker dat zij er ook zijn en gezien mogen worden.

André Vogel, Haarlem

Abjecte opvatting

De uitreiking van de Prijs der Nederlandse Letteren aan Astrid Roemer wordt afgelast omdat ze de loftrompet stak over Desi Bouterse. Deze week zag ik Wybren van Haga bij Op1. Hij ventileerde de abjecte opvatting dat het coronavirus niet meer is dan een zware griep. Alle maatregelen ertegen waren overbodig.

Beiden hebben onzin uitgekraamd. De zwarte vrouw wordt voor haar opmerkingen terecht gestraft, maar de witte man wordt in het programma niet eens tegengesproken.

Rudy Schreijnders, Maarssen

Meer over