ingezonden brieven

Als overheid vertrouwen van burgers wil herstellen, stopt ze met alsmaar nieuwe reken- of meetmethodes te introduceren

De ingezonden lezersbrieven van maandag 19 april.

Bewoners nabij Lelystad kijken naar een Boeing 737-800 die voorbijvliegt. Beeld ANP
Bewoners nabij Lelystad kijken naar een Boeing 737-800 die voorbijvliegt.Beeld ANP

Brief van de dag

Graag wil ik in verband met de gewenste verbetering in de relatie burger en overheid op een netelige kwestie wijzen. Te vaak worden we plotsklaps geconfronteerd met nieuwe reken- of meetmethodes. Nu weer als het gaat om het tempo van vaccineren. Dan zien de cijfers er opeens een stuk mooier uit. Dat vergroot de argwaan van burgers en volksvertegenwoordigers.

Bij discussies over meetmethodes bij het vaststellen van de geluidshinder bij Schiphol, de schade aan woningen door de aardbevingen in Groningen, eerder bij de verzakkingen van huizen langs de Noordzuidlijn van de metro in Amsterdam steeds worden de bewoners er radeloos van.

Ook als het gaat om het doorgronden van begrotingen van ministeries, gemeenten of bijvoorbeeld woningbouwcorporaties heb ik in het verleden vaak meegemaakt dat het je extra lastig wordt gemaakt. Want dan is de methode weer veranderd of de totale indeling en is een vergelijking met voorgaande jaren nauwelijks meer te maken. En daar gaat je controlemogelijkheid.

De enige oplossing is om in goed overleg met burgers en volksvertegenwoordigers vooraf begrijpelijke methodes af te spreken en daar zolang mogelijk aan vast te houden. Dit lijkt mij een belangrijk onderdeel van de noodzakelijke afspraken die nodig zijn om het vertrouwen in het overheidsbestuur weer op peil te brengen.

Peter Lankhorst, oud-gemeenteraadslid en Kamerlid voor de PPR en GroenLinks, Amsterdam

Alle huisartsen

Leuk opiniestuk dat huisartsen de hoofdrol moeten leveren bij vaccinaties tegen covid (Opinie & Debat, 16 april). Ik ben huisarts in een klein dorp in het Sallandse en als ik morgen 2.500 vaccins zou krijgen, zou ik ze binnen een week aan de juiste mensen hebben toegediend. Ik neem aan dat er nog wel duizend huis­artsen dit ook kunnen dus 2,5 miljoen vaccinaties per week. Kun je nagaan hoe snel het zou kunnen als alle tienduizend huisartsen zouden meedoen.

Michiel Dogger, huisarts in Heeten

Iedereen kan het zien

En weer wordt een nieuwe datum genoemd voor de start van de corona-vrije zomer, en weer is het weken later dan eerst genoemd en weer is iedereen teleurgesteld en boos.

Terwijl het zo eenvoudig op te lossen is: noem geen datum maar geef aan wat de bovengrens is van het aantal besmettingen, van ziekenhuisopnames en de ict-bezetting. En de cijfers iedere dag duidelijk onder de aandacht brengen. Iedereen kan dan zien: de cijfers zijn te hoog, er gaat nog niets gebeuren. Bovendien stimuleert het om je aan de regels te houden: de cijfers moeten omlaag, we willen vrijheid!

Mariska Stouten, Hem

Nationale zaak

Onderwijshistoricus Pieter Slaman beschrijft helder waarom de middenschool er niet kwam (Ten eerste, 17 april). Maar één vraag beantwoordt hij niet. Waarom ging het in Nederland mis, en elders niet? Ook elders willen toch geprivilegieerden graag in hun eigen bubbel blijven, en zitten docenten niet op extra werk te wachten.

Overal is in de jaren zestig het keuzemoment voor leerlingen uitgesteld, behalve in Nederland, Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Onderwijssociologen noemden dit de ‘germaanse ziekte’. Een jaar of vijftien geleden nam ik deel aan een internationaal gesprek waarin gezocht werd naar oorzaken: wat onderscheidt die vier van de rest van de wereld? Zoiets laat zich niet in een middagje vaststellen. Elk land heeft zijn eigen kenmerken.

Eén gemeenschappelijk kenmerk werd gevonden: onderwijs is in deze vier landen geen nationale zaak. In Duitsland ligt onderwijs bij de deelstaten. Met dus grote leerlingverplaatsingen als de ene staat vernieuwt en de andere niet. In Nederland hebben we de oneigenlijk gebruikte mantra van vrijheid van onderwijs die de centrale overheid tandeloos maakt. Een heel contrast met landen als Zweden en Frankrijk waar de centrale overheid het onderwijs als nationale zaak ziet, op nationaal niveau besluit dat het voor individu en samenleving slecht is om prepubers al op 11-jarige leeftijd vast te pinnen, en daar met kracht op centraal niveau gevolg aan gaf.

Ameling Algra, Almere

Al decennialang

In de analyse van het selectiemoment van leerlingen (Ten Eerste, zaterdag 17 april), komt onderwijs­historicus Pieter Slaman uitgebreid aan het woord. De zin die mij na het lezen van dit artikel het meest is bijgebleven: ‘Het is voor leraren heel zwaar om binnen één klas onderscheid te moeten maken in niveaus.’ Ik bedank hierbij de heer Slaman voor het erkennen van de werkdruk in het primair onderwijs! Op de basisschool wordt differentiatie binnen één klas al decennialang toegepast.

Tim Oostrik, Den Haag

Meer over