VerslaggeverscolumnMargriet Oostveen in Bunnik

Alles heel (héél) even als vroeger in de hamburger discodrive

null Beeld

Rob Peek nam zijn jongste dochter laatst mee naar zijn Studio A12 bij Bunnik en toen vroeg ze hem wat dat nou precies was, die tienerdiscotheek.

Rob: ‘Wat dat was!’

Ik: ‘De tienerdiscotheek!’

Tienerdiscotheek Brothers van de broers Rob en Marco Peek: zestien jaar lang een begrip in Utrecht. Maandelijkse ‘geheel rook- en alcoholvrije’ dansavonden voor kinderen in het forse zalencomplex waar we nu staan, 2500 vierkante meter naast de A12. Ze mochten er vanaf hun dertiende naar binnen. Ouders stonden er een uur voor in de file.

Ik ging daar een keer kijken voor een stukje: 1400 jongens en meisjes stonden in twee kolkende zalen blij in elkaars oor te schreeuwen en in onhandige setjes te dansen. Dertig kleerkasten met oortjes en microfoons hielden alles in de gaten, aardige kerels, sommige waren overdag docent. Overal hingen camera’s, fouilleren aan de ingang, verboden ruzie te maken, verboden ongewenst handtastelijk te zijn, of ze belden je ouders. Een verbijsterend succes.

Toen hielden ze er vijf jaar geleden mee op. ‘Omdat het toch terug liep’, zegt Rob, overal sloten discotheken. Dat de disco iets voor kinderen was geworden zei misschien genoeg, de oudere jeugd ging nu naar concerten en festivals. ‘Een Ziggo Dome’, zegt Rob. ‘Een Arena.’

Ook goed, dachten de broers, maakten ze van discotheek Brothers ook een evenementencentrum met ‘verschillende uitgaansconcepten’, want het concept werd voor de horeca wat verzuiling is voor de kerk. Zo bouwden ze Brothers Horeca Groep succesvol uit.

 Rob Peek (re) met de 15-jarige DJ BastiQ.  Beeld Margriet Oostveen
Rob Peek (re) met de 15-jarige DJ BastiQ.Beeld Margriet Oostveen

Nu bezitten de broers ook nog twee jeu de boules-cafés, vier hamburgerzaken en een stuk of tien restaurants. En dat staat nu allemaal te verpieteren.

Maar toen. Afgelopen weekend. Weer een file op de A12 bij afslag Bunnik: nu voor de ‘Brothers Burger Experience Drive Thru’. Nieuw concept, coronaproof: rij per auto het grote parkeerterrein van Brothers op, bestel bij een balie vlak voor de ingang een hamburger. Rij de auto dan over een roze loper met palm de oude discotheek in. Daar draait weer ouderwets een dj, dansen rollerskaters, hangen spiegelballen, daar zijn rookmachines en opzwepende muziek.

Niet uitstappen. En als uw hamburgers klaar zijn a.u.b. meteen doorrijden en graag weer snel het terrein af, anders krijgt Brothers problemen met de coronaregels – het moet wel afhaal blijven, evenementen streng verboden.

Tot wel twee uur in de file voor een paar minuten. Beeld Margriet Oostveen
Tot wel twee uur in de file voor een paar minuten.Beeld Margriet Oostveen

‘En we hebben weer fíle!’, zegt Rob Peek op vrijdagmiddag. Ik beloof zaterdag te komen kijken. Vrijdagavond appt Rob al filmpjes van lange rijen auto’s in de regen. En als ik op zaterdag om half zeven aan kom rijden kan ik het terrein niet eens meer op: anderhalf uur wachttijd, en omdat ze om acht uur dicht moeten, gaan we dat niet meer halen.

Zondag keer ik terug. Nu met hulp van Robs bedrijfsleider Patrick van de Brink. De langste wachttijd was dit weekend twee uur, zegt parkeerwacht Pepijn, die is ingeseind om me een korte route langs alweer een file te wijzen. Om een lange slang van honderden auto’s heen, die Efteling-gewijs over de enorme parkeerplaats naar de ingang moeten zigzaggen. Zaterdag hebben ze 770 hamburgers verkocht, zegt Pepijn, ook enigszins verbluft. Nu zit dat aantal er weer aan te komen.

Dan rij ik naar binnen. Pompende muziek, rook, een jonge DJ heeft weer even de tijd van zijn leven, het is hartverscheurend.

 Eindelijk binnen.  Beeld Margriet Oostveen
Eindelijk binnen.Beeld Margriet Oostveen

Acht minuten uitgaansgevoel. Voor wie uren heeft moeten wachten een wel heel kort uitje. Waarom doen mensen dit? Is het horecaverslaving? Wat zégt het succes van de Hamburger Experience over ons?

Nou, nou, zegt Rob. ‘Gewoon een afhaalmomentje, met iets extra’s. Mensen míssen dat.’

Ik: ‘Ja. Zoals die vliegtuigen die nu rondjes naar nergens vliegen.’

Rob lacht: ‘Ook. Maar het is toch ook gewoon léuk om je kinderen te laten zien waar je vroeger hebt gedanst?’

Zijn broer en hij hadden ‘net ingezet op groei’, maar nu dat toch niet meer kan, wil hij wel bekennen dat hij de discotheken uit onze jeugd nogal mist. Gezellige discotheken voor jonge mensen van vóór Tinder. Geen kinderen, wel bier, geflirt en rum-cola’s.

Rob vond dertien jaar eigenlijk ook te jong voor de tienerdiscotheek. ‘Waarom niet gewoon als je zestien bent? Maar als wij het niet deden, dan deden anderen het.’

De Hamburger Experience is misschien ook wel een laatste oprisping van een raar decennium van toenemende horecagekte. Mag je best zeggen, vindt Rob. ‘Ik hoop eigenlijk echt dat deze tijd de ouderwetse discotheek weer terugbrengt. Wel zo gezellig.’

Meer over