Ingezonden brieven

Afghanen gestraft voor misdaad die zij niet hebben begaan

De lezersbrieven van zaterdag 19 februari.

Redactie
Afghaanse kinderen op de rand van de hongerdood krijgen hulp in het ziekenhuis in Kandahar. Beeld Anadolu Agency via Getty Images
Afghaanse kinderen op de rand van de hongerdood krijgen hulp in het ziekenhuis in Kandahar.Beeld Anadolu Agency via Getty Images

Brief van de dag

De afgelopen veertig jaar dacht ik dat oorlog het ergste was dat mijn thuisland, Afghanistan, kon treffen. Het land bloedt niet meer als voorheen, maar sterft nu langzaam van de honger. Ik heb me kennelijk vergist.

Naast een decennialang conflict, klimaatverandering en corona, zijn nu ­Afghaanse bank­tegoeden bevroren door de Verenigde Staten. Hiermee is de laatste genadeklap uitgedeeld aan het land.

Zo’n 8,5 miljard euro is vastgezet als sanctie tegen de Taliban en hulp aan de bevolking is tegelijkertijd abrupt stopgezet. De burgerbevolking, inclusief mijn familie, kan hierdoor niet meer bij zijn eigen geld en lijdt daardoor honger.

Sterker, meer dan de helft van de ­bevolking in Afghanistan lijdt ernstige honger en het overige deel, 98 procent, heeft niet voldoende te eten. Met voedselhulp probeer ik zoveel mogelijk mensen die ik ken in leven te houden.

Ik vraag me af hoe het zover heeft kunnen komen. 20 jaar geleden vielen de VS en bondgenoten het land binnen om de vrouwen en kinderen in Afghanistan te beschermen tegen de tirannie van de Taliban. Echter, nu worden ­dezelfde vrouwen en kinderen letterlijk uitgehongerd vanwege sancties tegen dezelfde Taliban. Ze kunnen immers niet meer bij hun eigen geld en de hulp waarvan de economie grotendeels ­afhankelijk was, is stopgezet.

De helft van de tegoeden van de ­Afghaanse Centrale Bank, die toebehoort aan de Afghaanse burgerbevolking, is nu door de VS gereserveerd ter compensatie van de slachtoffers van de aanslagen van 9/11. De Afghaanse burgerbevolking heeft niets van doen met 9/11. Toch betalen zij al meer dan twintig jaar de prijs voor een misdaad die zij niet hebben begaan. Geen enkele van de kapers in de vliegtuigen had een Afghaanse nationaliteit, toch viel de VS twintig jaar geleden Afghanistan binnen. Zeker 800 duizend Afghanen kwamen om tijdens deze war on terror.

Het meesterbrein achter de aanslagen, Osama Bin Laden, was een Saoediër die door de VS in Afghanistan gestationeerd was om een heilige jihad tegen de Russen te voeren. Hij werd later (2011) ­gevonden in Pakistan.

Door het bevriezen van de tegoeden verkopen hongerlijdende Afghanen ­hun organen en kinderen. Het is pijn­lijk dat miljarden die toebehoren aan de Afghaanse bevolking en die harder nodig zijn dan ooit, door de VS worden weggekaapt als vergelding voor 9/11. De stilte hierover is schrijnend.

Abdul Ahmad Aumaj, gepensioneerd microbioloog en ondernemer, Rotterdam

Slechteriken

Vier jaar geleden zat ik in een hotel in Atjeh tijdens het ontbijt naar de televisie te kijken toen ik daar een oorlogsfilm zag die zich in Zuidoost-Azië afspeelde. Ik zat eigenlijk maar half te kijken, totdat ik Rutger Hauer, of waarschijnlijk een lookalike, in beeld zag verschijnen en hoorde dat de slechteriken in de film Nederlands spraken.

Zoals het slechteriken in een film ­betaamt, kwamen ze aan het einde allemaal dramatisch om het leven en wonnen de moedige Indonesische vrijheidsstrijders onder prachtige vioolmuziek hun rechtvaardige vrijheidsoorlog. Het voelde ongemakkelijk, maar natuurlijk klopte het wel: Nederlandse oorlogsmisdadigers die de foute oorlog om Indonesië verloren.

Ik dacht: zo moeten Duitsers zich altijd voelen bij films over de Tweede ­Wereldoorlog. Misschien kunnen wij nog iets leren van Duitsland over in het reine komen met je oorlogsverleden: bijvoorbeeld met humanitaire gebaren ­zoals Wir schaffen das. En dus niet een vliegtuig met Afghaanse evacués in ­levensgevaar weigeren, omdat de opvang hier al zo vol zit.

Daan de Wit, Utrecht

Verbazing

Een beetje vreemd, die verbazing rond het gepubliceerde Indonesië-rapport. Er hebben toch niet voor niets duizenden Nederlandse soldaten geweigerd te vertrekken? De jarenlange gevangenisstraf op de koop toe nemend. Het ANJV, de organisatie van Hannie Schaft en jaren later ook van mij, stond toch niet voor niets op de kade met spandoeken met de tekst: ‘Maak van onze jongens geen moordenaars!’ Het is te hopen dat Poncke Princen en de andere ‘deserteurs’ nu ook postuum eerherstel krijgen. Zij stonden tenminste aan de goede kant van de geschiedenis.

Roeland Voorhoeve, Soest

Relatiebemiddeling

De Volkskrantserie over alleenstaanden heeft me aan het denken gezet. Nederland schijnt een tekort te hebben van bijna 1 miljoen woningen. Als van de 3,2 miljoen alleenstaanden er nu eens 2 miljoen aan elkaar worden gekoppeld, dan is het woningtekort in een keer opgelost. Het zorgt daarnaast voor een verlaging van de CO2-uitstoot, afkoeling van de huizenmarkt, verlaging van de druk op de ruimte en een verbetering van de volksgezondheid. Laat de overheid een relatie­bemiddelingsbureau 2.0 beginnen, dat kan voor een fractie van de kosten die ­gepaard gaan met de bouw van de benodigde huizen.

Hoe moeilijk kan het zijn? Ik meld me alvast aan. Ik (man, 59, last van alleenwoonschaamte) zoek aantrekkelijke, jonge, inclusieve, vegan vrouw met landelijk gelegen, vrijstaand huis met boomgaard (buren of varkensstal op ­minimaal 500 meter afstand), nabij ­natuurgebied, zonder uitzicht op windturbines, zonnepark of datacentrum, en met een vrijstaand kippenhok met daarin elf kippen en een haan.

Henk Meeuwsen, Wageningen

Gekkigheid

Ik ben een man van 35 jaar woonachtig in de Betuwe, precies tussen Arnhem en Nijmegen. Vanaf mijn 18de jaar al actief in het bedrijfsleven, daarnaast actief als vrijwilliger op maatschappelijk vlak. Met enige regelmaat neem ik met verbazing kennis van meningen die mij opgedrongen worden in de media en vanuit de ­politiek. Denk hierbij aan onderwerpen zoals ‘de witte man’ en het gendervraagstuk. Het lijkt wel alsof de media (gevuld met BN’ers) én mensen in grote steden, in een volledig andere wereld leven.

De genoemde vraagstukken zijn helemaal geen ‘ding’ in de wereld waarin ik leef. Mannen en vrouwen gaan gelijkwaardig met elkaar om. Val je op mannen, vrouwen of voel je je niet fijn in je lijf? Geen probleem, niemand heeft daar een oordeel over. Er is voor iedereen respect en niemand doet mee aan deze gekkigheid die schijnbaar alleen speelt in de media én in de stad.

Hulde aan het platteland waar alles nog ‘normaal’ is en hopelijk ook zo blijft!

Nathan Stoffels, Bemmel

9x2

Nu al even over nadenken, mensen. Voor het te laat is: wat gaan we straks met z’n allen doen om 22.22 uur op 22.2.22?

Rob Dijksman, Hulsberg

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over