laat het stoppen

Waarom toch die kleine lettertjes, lieve shampoofabrikanten?

null Beeld

Moderne verschijnselen, we komen erin om. Maar we hoeven ons er toch niet altijd bij neer te leggen? Er zijn zaken waar we ons tegen ­kunnen – nee, móéten – verzetten. Deze week Cécile Narinx over de kleine lettertjes in de badkamer.

Cécile Narinx

Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat ik sinds een dik jaar aan gene zijde van de 50 vertoef, maar: de wereld is een stuk minder helder geworden. Ik heb voor het lezen van kranten, boeken en appberichten een bril nodig, en daar kan ik as such prima mee leven. Zo is de natuur, en daaraan heb ik me maar aan te passen. Ouderdom komt behalve met bakken vol wijsheid en schijt aan conventies nu eenmaal met gebreken.

Nu zijn er in die natuur en in huis plekken waar je zo’n leesbril niet op je neus zet. De badkamer bijvoorbeeld, en dan specifieker: onder de douche. Het is daar waar ik met mijn niet eens zo ernstige visuele handicap volledig in het duister tast. Herkent u de worsteling? Die verdraaide struggle om bij het krieken van de dag, poedeltjenaakt en doorweekt, met water in de ogen, de fles conditioner van de fles shampoo te onderscheiden? In mijn geval zijn beide flessen lichtgroen met een donkergroene dop, beide voorzien van eenzelfde loeigrote merknaam in het zwart, een identiek logo daaronder en helemaal richting dop, in onleesbaar kleine letters, de aanduiding van de soort vloeistof die erin zit. conditioner dus, of shampoo. Het enige verschil is dat de ene de dop aan de onderkant heeft, en de andere aan de bovenkant. Het jammere is dat ik dat onderscheid met de beste wil van de wereld niet kan onthouden. En dat ik dus tot twee keer toe, met knipperende oogleden, zo’n fles van zeer dichtbij moet bestuderen om te checken of het wel de juiste is die ik ga gebruiken. Waarom lieve shampoofabrikanten, staat er niet gewoon een loeigrote vanaf de maan leesbare C op de een en een reusachtige S op de andere? Of geven jullie de flessen niet, heel simpel, elk een eigen kleur?

Nu is dat tafereel vooral lastig, niet levensgevaarlijk. Het ergste wat kan gebeuren is dat ik de conditioner vóór de shampoo gebruik, of twee keer shampoo dan wel twee keer conditioner, wat respectievelijk overdreven schoon of belachelijk slap haar oplevert. Soit. Maar er is in de wildernis van de badkamer ook een gebiedje waar het risico op misgrijpen een stuk gemener kan uitpakken: de niet te onderschatten niche van de reisverpakkingen. U kent ze wel, van die doorzichtige kleine kunststof flesjes die je zelf kunt vullen met alles waar je niet zonder kunt op vakantie, maar toch geen literflessen van wilt meezeulen en al helemaal niet in je handbagage. Van die doorzichtige miniflesjes met allemaal dezelfde kleur dop, wit meestal, flesjes vooral waar je niet op kunt schrijven wat erin zit, waardoor het dus kan gebeuren – en het gebéúrt, hier spreekt een ervaringsdeskundige – dat je nietsvermoedend je oogmake-up probeert te verwijderen met hyperadvanced turbomenthol mondwater, want allebei blauw. Neemt u van mij aan: dat is geen goed idee.

Dan is er ook nog een subniche van producten die door hippe en/of onconventionele vormgevers in onverwachte verpakkingen worden gegoten. Zo had ik ooit een serum (voor de cosmeticaleken: serum is een onderlaagje dat je vóór de dag- of nachtcrème aanbrengt, vergelijkbaar met een laagje boter onder de pindakaas) dat verpakt was in een spuitbusje. Hartstikke handig opbrengen: indrukken, laagje vernevelen over je nog niet helemaal wakkere gezicht, klaar.

Dat ging lang goed. Tot ik op een dag per ongeluk een reisverpakking (altijd weer die rotreisverpakkingen) haarlak aanzag voor het busje serum en een royale laag extra strong lak over mijn gezicht spoot. De verbazing stond nog lang en glanzend op mijn gezicht gebeiteld.

Meer over