Trim Westenholte

Vandaag wil ik het over hardlopen hebben, gewoon hardlopen. Ook wil ik een paar konijntjes in mijn tekst laten rennen....

Wanneer is men, de mens met 'hard lopen', met rennen begonnen? Waarom zou de oermens, die nog pas met moeite liep, ineens hard moeten lopen? Het zou van angst kunnen zijn, wegrennen, wegwezen, afstand nemen van het gevaar. En later heeft de mens van die ervaring gebruikgemaakt om achter iets aan te rennen, zijn afstand tot het ding kleiner te maken en het te pakken te krijgen. Achter een konijntje aanrennen bijvoorbeeld.

Sinds wanneer is de mens begonnen met het hardlopen, gewoon rennen, dus niet om weg te lopen.

Pheidippides, een Griekse soldaat, een bode, liep in een keer een stuk van 200 kilometer om het allermooiste nieuws naar Athene te brengen: 'Verheugt U! We hebben het leger de Perzen. . .' Toen viel hij dood.

Amerikanen waren de eersten die met het moderne hardlopen begonnen, ze trokken een paar Nike-schoenen aan. En weg. Waar naar toe? De immigrant rende weg. Misschien weg van nu en terug naar toen.

Wanneer zijn Nederlanders met hardlopen begonnen? Zo'n dertig jaar geleden misschien. Gisteren ging ik bij Jan, een oude Hollandse atleet, langs om wat informatie te halen: 'In die tijd ben ik vaak door de honden in mijn kont gebeten. Men dacht dat je gek was als je zo met blote benen ineens langs de huizen liep.'

Tegenwoordig zie je overal mensen lopen. Op de dijk, op de oude brug, door de weilanden, langs de koeien, langs de treinen, langs de rivieren. Ikzelf loop vaak langs de honden van de boerderijen buiten de wijk, maar ze grommen zelfs niet eens meer.

Ik beleef iets anders. De kinderen moedigen me vrolijk aan: 'Hup met je beentjes! Hup met je beentjes!' Dan rennen ze achter me aan.

De hardlopers hebben met hun beweging iets moois aan het groene Hollandse landschap toegevoegd: Een man met Nike-sportschoenen. Een vrouw met een Reebok T-shirt. En de konijnen die als gekken hals over kop wegrennen. Ik doe het T-shirt van onze eigen trim aan, waarop een rood hart staat met een zwarte pijl er doorheen: Trim Westenholte.

Afgelopen weekend vierden we het tienjarig bestaan van onze trim. Een feest met bokspringen en een barbecue.

We lopen in vier verschillende groepen. Zeven mannen van groep 1 zijn gek, loopgek, ze lopen verschrikkelijk hard, als ze eenmaal stoppen, komt hun tong uit de mond. Ik blijf tussen de vrouwen en de geklopers in lopen. De vrouwen kletsen veel, zelfs op het moment dat ze door de koplopers opgejaagd worden. Ik spits mijn oren, heb ontdekt dat de kletsende vrouwen taalfouten maken. Hun grammatica is zwak. Ze hebben vooral moeite met 'hen' en 'hun'.

Onze trim doet me aan de voormalige Perzische badhuizen denken. Daar moest iedereen met hetzelfde doek om zijn middel in hetzelfde bad gaan. Je wist niet meer wie de koning was of wie de bedelaar. Bij de trim trekt bijna iedereen dezelfde loopschoenen en hetzelfde T-shirt aan. Wie het hardst loopt is de koning.

Lopen is een monotone beweging, maar je loopt bezweet terug naar de natuur, je komt in contact met jezelf. Je rent niet weg voor gevaar, ook niet achter een konijn aan, maar je loopt, je rent achter jezelf aan, of naar jezelf toe.

Met een hart waar een pijl doorheen gaat, loop ik in uw groene landschap.

Helaas kan ik er niets aan doen dat uw konijntjes bang voor mij zijn.

Meer over