Weekendgids

‘The nicest guy in rock’ Dave Grohl is onze weekendgids en raadt lego, gefrituurde kip en Led Zeppelin aan

Dave Grohl, voorman van de Foo Fighters, begon tijdens de lockdown een Instagrampagina met herinneringen. Dat groeide uit tot een boek, de memoires van een rockstar.

Sara Berkeljon
Dave Grohl
 Beeld Magda Wosinska
Dave GrohlBeeld Magda Wosinska

Dat hij de ‘nicest guy in rock’ wordt genoemd, dat begrijp je wel, als je een halfuurtje hebt mogen praten met Dave Grohl – zelfs al is dat via een scherm, omdat hij zich in een hotelkamer in Londen bevindt, en face-to-face ontmoetingen door zijn pr-team vanwege covid-protocollen te riskant worden geacht. Grohl, voorman van de Foo Fighters, zit in die hotelkamer om zijn autobiografie te promoten, The Storyteller, die ook in Nederlandse vertaling is verschenen.

Een boek vol verhalen, smeuïg opgediend door Grohl (52), die de kunst van het vertellen van een goede anekdote tot in de puntjes beheerst. Over zijn jeugd in een suburb van Warren, Ohio, over hoe hij gedumpt werd door zijn eerste jeugdliefde, over hoe hij zichzelf leerde drummen door middel van zijn tanden (daarover later meer), en natuurlijk over de stormachtige opkomst van Nirvana, het abrupte einde, en de oprichting van de Foo Fighters, die onder Grohls leiding uitgroeiden tot een van de grootste rockbands ter wereld. Maar van die supersterrenstatus merk je niks, als Grohl aan de andere kant van het scherm verschijnt. ‘Noem me maar meneer Grohl. Of David. Of Dave. Nee, zeg maar David, wat denk je daarvan? Zo noemen mijn beste vrienden me ook.’

Dave Grohl
 Beeld Magda Wosinska
Dave GrohlBeeld Magda Wosinska

Op dag één van de lockdown dacht Grohl: ik word gek. ‘Dus ik begon een Instagrampagina: Dave’s True Stories, waarop ik herinneringen deelde. Dat gaf mij iets te doen, en het zou lezers misschien vijf minuten aan leuke afleiding bezorgen. Toen ik doorhad dat die hele pandemie langer zou gaan duren dan een paar weken, dacht ik: misschien kan dit wel een boek gaan worden. Ik wist dat ik op een dag mijn memoires wilde schrijven, maar ik vond de tijd nog niet rijp. Ik dacht niet dat ik al genoeg pagina’s zou kunnen vullen, snap je? Ik weet nog dat ik Neil Youngs biografie kocht, Shakey van Jimmy McDonough, en dat fucking ding is iets van 9.000 pagina’s (816 pagina’s, red.). En dan nog paste Neils leven eigenlijk niet in dat gigantische boek. Verder ben ik geen lezer van rockbiografieën, ik vind ze vaak zo vol staan met weetjes – ik ben niet geïnteresseerd in de logistiek, ik lees liever over de emotionele en persoonlijke inzichten van een artiest.’

Speelgoed: Lego

‘Lego is altijd mijn lievelingsspeelgoed geweest. Als kind was het een obsessie. Die klik wanneer je twee stukjes op elkaar plaatst, enorm bevredigend. En het zelf bouwen motiveert op een leuke manier.’ Er is ook een parallel te trekken tussen zijn legoliefde en de manier waarop hij naar muziek luistert, zegt Grohl. ‘Ik heb nooit muziekles gehad als kind, ik kon en kan geen noten lezen. Ik beschouwde wat ik hoorde dan ook niet als muzieknoten, ik kon een nummer als het ware ‘zien’ als een verzameling gekleurde legosteentjes, waarbij elk onderdeel van het arrangement een andere kleur en vorm had. Synesthesie, zo noem je dat neurologische verschijnsel, sommige mensen zien letters of cijfers altijd in bepaalde kleuren, en ik kan geluiden zien. Als ik ga zitten en ga drummen, dan zie ik nog steeds die legoblokjes. Heel handig, want zo kan ik nummers altijd meteen onthouden. Wat ik toen ik jong was ook altijd deed, was drummen met mijn tanden. Ik liet mijn kaak heen en weer bewegen en knarste m’n tanden om een drumstel te imiteren, als ik naar school liep, neuriede ik liedjes en ik drumde met mijn tanden, het ging de hele dag door, je kon het wel een soort dwangneurose noemen. Als ik nu een nummer schrijf voor The Foo Fighters, dan bedenk ik de drumbeat met mijn, eh, mond. Ik heb extreme slijtage aan mijn tanden, de tandarts is niet blij. Ik koop ook nog steeds lego, zogenaamd voor mijn dochters, maar het liefst maak ik zelf die doos open en zet dat hele ding in elkaar.’

Lego
 Beeld Getty
LegoBeeld Getty

Drummer: John Bonham van Led Zeppelin

‘Hij is mijn favoriete drummer omdat hij alles kon: hij was een swingdrummer, een funkdrummer, een jazzdrummer en een rockdrummer. En hij had een fenomenale beheersing over wat ik zijn feel noem. Hoe kan het dat drie verschillende drummers dezelfde bladmuziek altijd op drie verschillende manier zullen spelen? Dat verschil, en hoe dat komt, is iets ongrijpbaars. Het heeft te maken met wie je bent, met hoe jij de wereld ziet en ervaart, met je ‘gevoel’. En de drummer met het voor mij mooiste gevoel, dat is absoluut John Bonham van Led Zeppelin. Sommige mensen houden van techno en EDM, perfecte beats uit een computer. Ik niet. Ik hou van het rauwe menselijke in muziek. En ik ben nooit zo geraakt door een drummer als door Bonham. Zijn sound is mysterieus, zijn drumwerk kan fluisteren en dan weer schreeuwen, en zijn grooves zijn natuurlijker dan die van andere drummers. En dan heb ik het dus niet over zijn techniek, want die was ook fenomenaal. Ik heb ook heel vaak geprobeerd hem te imiteren, maar ik moet concluderen dat dat gewoon niet kan.’

Drank: koffie (en rode wijn)

‘Ik heb een keer zoveel koffie gedronken dat ik naar het fucking ziekenhuis moest. Al speelden er toen meerdere dingen: ik sliep veel te weinig, ik had stress, nam twee platen tegelijk op en had net mijn derde kind gekregen. In die periode is er een YouTube-video gemaakt die een compleet eigen leven is gaan leiden: Fresh Pots (7 miljoen views, red.). Daarin zie je mij de hele tijd om een ‘fresh pot’ schreeuwen. Je denkt nu dat het grappig is, maar wat je in die video ziet, is mij in een existentiële midlifecrisis. Ik dronk zoveel koffie dat ik niet meer kon slapen, en ondertussen was ik doodsbang om een hartaanval te krijgen. De dokter zei: het gaat prima met je. Gewoon drie keer in de week lekker drummen en elke avond een glas rode wijn voor je naar bed gaat. Dus ik zei: oké, dat gaat lukken. Het gaat om de balans, snap je? De balans tussen koffie, want dat is nog steeds mijn lievelingsdrank, en rode wijn. Ik kijk nu, terwijl ik met jou zit te praten, naar mijn kop koffie, en dat is denk ik mijn negende kop koffie van vandaag.’

Popgroep: Bee Gees

‘Het grappige aan de manier waarop de Bee Gees nummers schreven was dat ze dat niet conventioneel deden met een couplet-refrein-couplet-refrein-structuur. De Bee Gees deelden een nummer in in drie secties, en die drie secties werden twee keer herhaald. Bij de Bee Gees denk je dus heel vaak: is dit nou het couplet of het refrein? Je weet het niet, het is gewoon één muzikaal hoogtepunt. Omdat de Bee Gees zulke fantastische liedjesschrijvers zijn. Ik ben echt dol op de Bee Gees. Anders hadden we met de Foo Fighters ook geen Bee Gees-tributealbum gemaakt (het vorig jaar verschenen Hail Satin, red.). We waren op een dag in de studio, wilden een cover opnemen en ik zei: laten we iets van de Bee Gees doen! En de band zei, eh, oké. Maar hoe dan, vroegen ze, hoe wil je dat doen? En ik zei: gewoon, zoals de fucking Bee Gees! Dus dat hebben we gedaan. En de volgende dag deden we weer een Bee Gees-nummer. En de volgende dag weer, tot we een heel album hadden. Ik had nog nooit zo hoog gezongen, en ik ben erachter gekomen dat het zingen van Bee Gees-nummers eigenlijk veel makkelijker is dan het zingen van Foo Fighters-nummers, omdat ik daarvoor mijn keel altijd helemaal bloederig moet schreeuwen. Toen het uitkwam – we noemden onszelf Dee Gees (naar de initialen van Dave Grohl, red.) – mocht ik met Barry Gibb bellen. Wat een ongelooflijk lieve gast is dat.’

Eten: gefrituurde kip

‘Als ik ooit op death row beland, en ik moet een laatste maaltijd kiezen, dan wordt dat zonder enige twijfel gefrituurde kip met een glas champagne. Het frisse van de champagne, de bubbels, in combinatie met die vette kip, is hemels. We waren in Australië, en nergens is er zoveel gefrituurde kip als daar. Op een avond hadden we weer gefrituurde kip gehaald, maar er was niks te drinken behalve een fles champagne, dus ik neem een slok, ik neem een hap, weer een slok, en ik schrééuw het uit: guys! Dit moeten jullie proeven! Sindsdien, als we met de band iets te vieren hebben, doen we dat met een emmer gefrituurde kip en champagne. Het klinkt ridicuul, maar ik zweer je dat het fantastisch is. Eén plus één is in dit geval niet drie, maar vijfduizend.’

gefrituurde kip Beeld Getty Images/EyeEm
gefrituurde kipBeeld Getty Images/EyeEm

Concert: Naked Raygun in The Cubby Bear, Chicago

‘In mijn kinderslaapkamer hingen posters van AC/DC, Kiss en Led Zeppelin. Hun concerten waren groots, in stadions of enorme zalen, met rookmachines, lasers en explosies. Ik was daar nooit geweest, maar in mijn hoofd was dat ongeveer hoe een rockconcert moet zijn. En toen ging ik, op mijn 13de naar een show van de lokale legende Naked Raygun in The Cubby Bear in Chicago. En er waren geen lasers en draken en geen rookmachines, maar wel: twee versterkers, een drumset, vier mensen die vier akkoorden kenden, ze zeiden 1, 2, 3, 4, begonnen te spelen en de ruimte explodeerde. Dat was een openbaring voor mij, een soort doop. Het was de eerste dag van de rest van mijn leven, ik dacht: dit bén ik. Optreden met een band leek ineens toegankelijk voor iemand als ik.’

 Naked Raygun 
 Beeld Getty Images
Naked RaygunBeeld Getty Images

Kleding: Fidelity jeans

‘Je moet mij niet vragen naar mode, want ik haat winkelen en ik zie er nog steeds zo uit als op de middelbare school: een flanellen overhemd, een spijkerbroek en schoenen van Vans. Treurig, ergens, als je je veertig jaar lang hetzelfde kleedt. Vind ik. Op een dag, toen ik kerstcadeautjes aan het kopen was, kwam er een man naar me toe die zei: ik heb een jeansbedrijf, ik wil je graag een paar jeans sturen. En ik dacht: o, whatever, waarom niet. Dus hij stuurde me die zwarte jeans, ik deed ze aan en wist: dit zijn de beste fucking jeans die ik ooit in mijn hele leven heb gehad. Ik belde die man op, en ik zei: luister, ik ga binnenkort op tour, kun je mij misschien voorzien van tien van die broeken? En hij zei: sure. Nou, dat was zes jaar geleden, en dat zijn nog steeds de enige tien broeken die ik draag.’

Fidelity jeans

 Beeld Getty Images
Fidelity jeansBeeld Getty Images

Land: IJsland

‘Ik ben zo vaak de aarde rond geweest, ben op zo ontzettend veel plekken geweest, maar toen ik in IJsland was, in 2003, had ik voor het eerst het gevoel op een andere planeet te zijn beland. Ik voelde geen enkele connectie tot de westerse wereld. Of tot de oosterse wereld. Ik vind het ook prachtig dat ze qua energie zelfvoorzienend zijn, dat bijna al hun energie wordt opgewekt door waterkracht- en geothermische energiecentrales. En het eten. Ik ben iemand die, dat moet ik er wel even bij zeggen, alles eet. Ik eet dus ook gefermenteerde haai. Dat vind ik, als ik in IJsland ben, juist leuk. Ook al smaakt het, eh, walgelijk. Afstotelijk. Als je het aanraakt, ruik je het nog een week aan je handen. Als je het in je mond doet, zorg dan dat je het zo snel mogelijk doorslikt. Maar toch vind ik zoiets heel mooi aan IJsland. Omdat het zo anders is.’

gefermenteerde haai Beeld Getty
gefermenteerde haaiBeeld Getty

CV David Grohl

14 januari 1969 Geboren in Warren, Ohio, VS.

1986-1991 Drummer in Scream.

1990-1994 Drummer in Nirvana.

1995 Eerste album Foo Fighters, waarop Grohl zelf alle instrumenten speelt en zingt, sindsdien maakte de band acht studioalbums.

2002 Drummer op Songs for the Deaf van Queens of the Stone Age.

2009 Neemt album op met ‘superband’ Them Crooked Vultures.

2021 Discoalbum als de Dee Gees, Hail Satin.

2021 Autobiografie The Storyteller.

Meer over