Strak

Ik richt me op van mijn broeibakje van sloophout. De twee mannen staan aan het volgende pad geanimeerd te praten over doperwten, regen en mollen....

'Zo Willem, het staat er allemaal weer mooi strak bij'

Een fraai gebeeldhouwde en inmiddels gebruinde kop, zilverwit haar en een schat aan ervaring. En geen sprietje onkruid natuurlijk. Zijn paadjes zijn kaarsrecht, zijn zaaibedden fijngeharkt en het gaas dat hij zojuist voor zijn erwten geplaatst heeft, ziet eruit alsof het tientallen zomers mee kan.

Toch moet het iedere herfst worden afgebroken. Want we hebben strenge regels: geen permanente bouwsels hoger dan 60 cm en vóór de winter alle tijdelijke voorzieningen zoals bonestaken en ander rijshout verwijderen.

Mijn paadjes waren niet zo recht, verleden jaar. Ik dacht het zo op het oog wel te kunnen, maar ze liepen allemaal in een bocht, waardoor het meer een Engelse landschapstuin dan een ordentelijke moestuin werd. Dit jaar ben ik wat degelijker te werk gegaan. Met behulp van twee houtjes met een bol touw ertussen heb ik paden gemaakt zoals mijn goede vader Aat deed. Dáár kunnen ze tenminste geen aanmerkingen meer op maken.

Ik ben best gevoelig voor die kritische blikken, al vind ik dat ik daar eigenlijk ver boven sta. Van de mannen trek ik me niet zoveel aan, dat is per slot een ander soort; maar die vrouwen, die het allemaal zo voor elkaar hebben, daar kan ik slecht tegen. Puur vergif zit er soms in hun minzame opmerkingen.

'Mijn man zegt, dat die tuin eigenlijk eens drie spaden diep gespit zou moeten worden.'

'Ach', antwoordde ik nonchalant, 'wij spitten liever zo min mogelijk'. Wat nog waar is ook, want de vriendin met wie ik de tuin samen doe, is nogal filosofisch ingesteld en spit het liefst helemaal niet, of alleen bij een gunstige maanstand.

De meest dodelijke opmerking kwam van een jonge vrouw die op een zondagmiddag aan de arm van haar echtgenoot het complex rondwandelde. Haar grote tuin was klaar, netjes, geheel onder controle. En op zondag hoefde zij natuurlijk niet te werken. Terwijl ik stug doorging met het verzamelen van boterbloemen tussen m'n wortelen en langs m'n kromme paadjes, en ze kwijt probeerde te raken in een overvolle compostbak, stond ze een tijdje stil te kijken en zei toen dat het in elk geval een origineel tuintje was.

Een paar tuinen verderop steekt Bart zijn hand op. Bart is een schat. Hij zeurt nooit over hoe het moet en heeft me slaplantjes beloofd. lk ga op een baal stro zitten en kijk om me heen. In de pioenroos, die vorig jaar per ongeluk tussen de pompoenen terecht kwam, zitten twee dikke, veelbelovende knoppen. De goudsbloemen hebben zich via de compost nu door de hele tuin verspreid en komen overal op. Het stro waar ik op zit moet hoognodig onder de aardbeien worden verspreid. En het stuk grond dat ik voor de aardappelen zo mooi schoon had gemaakt, heeft alweer een prachtig groen waas van onkruid.

Nee, het staat er bij mij niet mooi strak bij. Maar 't is in elk geval een origineel tuintje.

Lies van Velsen, Amersfoort

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 131.

Meer over