Leon Bridges speelt muziek zoals hij zich kleedt: een beetje retro en een beetje van nu

Soulzanger Leon Bridges (32) is dan wel opgegroeid in Fort Worth, Texas, de laatste jaren heeft hij zijn hart verpand aan Los Angeles. ‘Ik ga nooit weg uit Fort Worth, maar ik vond het bepaald geen straf om hier mijn nieuwe album op te nemen.’

Leon Bridges Beeld Getty Images
Leon BridgesBeeld Getty Images

Het deze zomer verschenen Gold-Diggers Sound, is het derde album van Bridges en de titel mogen we best dubbelzinnig opvatten, zegt de zanger. Gold-Diggers is de naam van de studio waar de albumopnamen begin 2020, net voor de Covid-uitbraak werden afgerond. Maar we kunnen ‘goud graven’ ook zien als een verwijzing naar het zoeken van de juiste geluidjes, sounds en invloeden van Bridges samen met producer Ricky Reed voordat ze de studio in gingen.

Bridges had sinds zijn debuut in 2015 internationaal naam gemaakt met fraaie, zachtmoedige soulliedjes met een mooi retrogevoel. Zijn populariteit reikte tot aan het Witte Huis, waar hij in 2016 voor Barack Obama mocht optreden. In Nederland deed zijn met gospel en southern soul doorspekte muziek het goed op grote festivals van Down The Rabbit Hole tot North Sea Jazz. Een nummer als River is stilaan uitgegroeid tot een moderne soulklassieker. Maar Bridges wilde ontsnappen aan het retrostempel en zijn muziek meer naar de 21ste eeuw trekken. Minder leunen op de schouders van de grote soulmannen uit de jaren zestig, en meer werken aan een eigen geluid.

‘Reed had ook mijn tweede album Good Thing (2018) geproduceerd, en daar nam ik al afstand van het retrosoulgeluid van mijn debuutplaat Coming Home (2015). Reed vond dat ik meer dan soulmuziek en r&b in me had. Hij hoorde een countrysnik, en bluesgevoel dat hij met Texas associeerde in mijn muziek, en vond het jammer dat ik daar niks mee deed.’

Dus trok Reed Bridges uit zijn comfortzone in Texas en nam hem mee naar Los Angeles waar ze in de Gold-Diggers-studio eens goed gingen graven in de muzikale bagage van Leon Bridges die nog geen vijf jaar eerder zijn dagen vulde als bordenwasser in Fort Worth.

‘Ik ben van ver gekomen en eigenlijk ben ik nog maar net begonnen. Ik heb zo iemand als Ricky Reed nodig die me helpt dieper te zoeken en niet tevreden te zijn als ik weer een mooi liedje in de stijl van Sam Cooke of Otis Redding heb gemaakt. Die zijn er al genoeg, ik wil Leon Bridges horen, zegt hij dan.

Bridges houdt nu eenmaal behalve van Sam, Otis en al die andere klassieke soulzangers ook van rock ’n roll, en country-smartlappen. ‘Ik speel op Gold-Diggers Sound nu veel meer gitaar, wat ik eerder niet zo goed durfde omdat ik me te beperkt vond als muzikant.’ Dat beperkte valt wel mee, zijn spaarzame, sobere geluid geeft veel liedjes juist iets eigens.

Nieuw is ook zijn proteststem die hij in zijn liedjes inzet tegen racisme in het algemeen en het politiegeweld tegen zwarte burgers in het bijzonder. Sweeter heet het liedje dat Bridges een jaar geleden al uitbracht en nu op het album terugkeert. Bridges bezingt vanuit het perspectief van een neergeschoten zwarte man hoe zijn moeder, broer en zus verdriet hebbben. ‘Hoping for a life more sweeter/Instead I’m just a story repeating’, zingt Bridges in dit liedje dat hij al een jaar voor de dood van George Floyd schreef. ‘Natuurlijk hoop je dat zo’n nummer nooit actueel wordt, maar toen ik die beelden van die agent op de nek van Floyd zag wist ik dat ik dit alvast moest uitbrengen.’

Op het liedje is ook de saxofoon van Terrace Martin te horen, een van de toonaangevende muzikanten in de jazzscene van Los Angeles. ‘Dat is ook het mooie van opnemen in LA. Dat iedereen zomaar even langs kon komen. Ook toetsenist Robert Glasper speelt mee. Jazz leeft daar echt veel meer dan bij ons in Texas, ook omdat de muzikanten er niet eenkennig zijn. Ze spelen allemaal graag mee op hiphopplaten en soulalbums en doen daarnaast gewoon hun eigen ding. Ik ben in LA echt meer van jazz gaan houden, toen ik hun aan het werk zag.’

Muziek: Ginuwine – Pony (1996) (track)

‘Ik denk dat iedere muzikant wel zo’n liedje heeft waarmee het allemaal begon. Een liedje ook dat je nooit meer loslaat en waarmee je je steeds meer gaat vereenzelvigen. Voor mij was dat Pony van de Amerikaanse r&b-zanger Ginuwine. Altijd als ik het hoorde, sprong ik volgens mijn moeder op en begon ik te dansen. Eigenlijk wilde ik vroeger danser worden en dat kwam mede door dit liedje. Een andere favoriet was Freek’n You van Jodeci. Beide nummers kwamen uit toen ik een jaar of 6, 7 was. Ik ben altijd meer van soul of r&b dan hiphop blijven houden. Mijn eerste cd was ook van Ginuwine, het album The Life (2001). Dus je mag wel zeggen dat Ginuwine erg belangrijk voor me was. Daarom heb ik een eigen versie van Pony al ook snel in mijn live-repertoire opgenomen.

Muziek: Townes Van Zandt – Townes Van Zandt (album)

‘Naarmate ik ouder werd veranderde mijn muzikale interesse en dat kwam vooral omdat ik gitaar leerde spelen. Ik leerde de muziek van de Rolling Stones kennen die ik wel cool vond. En die van Neil Young. Mijn mooiste ontdekking deed ik pas jaren later, dankzij iemand van een platenmaatschappij die interesse in me had. We spraken over Texas en muziek en hij vroeg of ik Townes Van Zandt kende? Nee, al kwam hij nota bene ook uit Fort Worth. Ik luisterde naar de lp Townes Van Zandt (1969) en werd vooral gegrepen door het liedje Waiting Around to Die. Droevig, maar tegelijk zo dwingend van toon. Zo simpel gespeeld ook eigenlijk. Op mijn nieuwe album staat een liedje Blue Mesas dat erg door Van Zandts manier van zingen is beïnvloed.’

Album Townes Van Zandt door Townes Van Zandt. Beeld .
Album Townes Van Zandt door Townes Van Zandt.Beeld .

Tv-serie: The Mandalorian (Disney Plus)

‘Ja, wat doe ik eigenlijk de hele dag als ik onderweg ben of wacht op de volgende show. Lezen is niks voor mij. Ook al zou ik graag willen zeggen dat ik de hele dag boeken lees, het feit is dat ik er geen geduld voor heb. Ook niet voor binge-watchen dat nu zo in de mode is. Op Netflix zie ik wel eens wat, maar de meeste series kijk ik niet uit. Daar ben ik te onrustig voor denk ik. Black Mirror vond ik wel leuk, en de laatste tijd ben ik enthousiast over The Mandalorian dat door Disney Plus wordt uitgezonden.

Best gek eigenlijk want het is een soort spin-off van Star Wars en daar ben ik dan weer nauwelijks bekend mee. Maar het verhaal over een soort premiejager aan de rand van het sterrenstelsel, met behalve veel science-fiction allerlei verwijzingen naar westerns bevalt me wel. Space-western-esthetica noem ik het, en dat vind ik mooi.

Film: Home Alone 1

‘Ik zie veel te weinig films. Op de een of andere manier komt het er gewoon niet van. Zo hoor ik nu al tijden de meest geweldige verhalen over Summer Of Soul, de documentaire die Questlove maakte over een zwarte-muziekfestival in Harlem, 1969. Maar ik moet er nog steeds naar toe, want die wil ik eerst echt in de bioscoop zien.

Toch heb ik wel een lievelingsfilm hoor, eentje die ik wel honderd keer gezien heb. Dat is de eerste Home Alone-film. Het was niet de eerste Home Alone die ik zag want ik was pas 1 jaar oud toen die uitkwam. Home Alone 3 was mijn inwijding, toen ik een jaar of 8 was. Daarna ben ik de eerste twee gaan kijken en vooral die eerste ontroert me iedere keer weer. Iedere keer identificeer ik me weer met dat jochie dat het opneemt tegen de boze buitenwereld en voel ik me ook weer acht jaar oud.’

Eten: Tex Mex

‘Ik ben een slechte kok en vind het belangrijkste van uit eten gaan de ambiance en het gezelschap waarmee ik ben. Meestal kies ik ervoor om met mijn vrienden naar een Mexicaans restaurant te gaan. Al serveren die bij ons in Texas vooral de Amerikaanse variant, TexMex-eten. Ik heb me laten vertellen dat die nogal verschilt van het echte Mexicaanse eten, maar heb dat nooit gecheckt.

Hoe dan ook. Een groot bord nacho’s met dikke lagen kaas, guacamole en pepertjes eroverheen, dat vind ik lekker en gezellig eten. En ik weet inmiddels wel dat de Californische variant daarvan weer beter is dan de Texaanse. Maar het kan ook zijn dat de Mexicaanse restaurants in LA gewoon beter zijn dan die in Fort Worth.’

Een bord nachos. Beeld Getty Images/iStockphoto
Een bord nachos.Beeld Getty Images/iStockphoto

Mode: Wrangler jeans

Het is dankzij mijn voorliefde voor spijkerbroeken van Wrangler dat mijn muzikale carrière werd vlotgetrokken. Op een dag kwam ik in Fort Worth de mij toen onbekende gitarist Austin Jenkins tegen, in een Wranglers-spijkerpak. We raakten aan de praat. Niet over muziek, maar over jeans. Dat Jenkins in White Denim, een van de beste rockbands van Texas gitaar speelde begreep ik pas later.

Maar met een gesprek over wat er mooi is aan Wranglers, begon onze vriendschap die het begin van mijn leven als professioneel zanger zou worden. Want Austin Jenkins introduceerde me bij de juiste mensen.’

Mode: Wacko Maria

‘Ik hou nog steeds van Wranglers, maar mijn kledingsmaak is wel wat verfijnder geworden. Ik verheug me er altijd weer op om naar Japan te gaan omdat daar mijn favoriete merk Wacko Maria is gevestigd. Hun specialiteit is het fabriceren van kleding in een soort retro-Amerikaanse stijl uit de jaren vijftig, waar ze een moderne twist aan geven, zodat je ziet dat het van nu is. De shirts zijn bijvoorbeeld schreeuwerig in ­hawaïstijl, maar hebben dan weer net andere kleurschakeringen dan je gewend bent. Ze hebben mooie poloshirts en jasjes die je denkt te herkennen van jarenvijftigfoto’s en -films, totdat je goed kijkt en ziet dat er net een ander stofje of kleurmengsel is gebruikt.’

Shirt in fifties-stijl. Beeld Wacko Maria
Shirt in fifties-stijl.Beeld Wacko Maria

Winkel: Doc’s Records & Vintage in Fort Worth, Texas

‘Ik hou erg van kringloopwinkels omdat ik graag tweedehands kleren draag in combinatie met iets nieuws. Je zult me nooit helemaal in oude kleren zien, maar altijd heb ik wel een vintage jasje of broek aan waar ik dan iets nieuws bij gekocht heb. Ja, een beetje zoals ik muziek maak. Retrosoul, aangekleed in een hedendaagse productie.

De mooiste ideeën doe ik zowel voor kleding als muziek op in Doc’s Records & Vintage, een in platen en kleding gespecialiseerde winkel in Fort Worth. Daar kan ik uren in verdwijnen. Als ik een tijdje weg ben, zoals toen ik een paar maanden van huis was om dit nieuwe album te maken, verheug ik me echt om weer naar Doc’s te gaan om te kijken wat de nieuwe aanwinsten zijn.’

Restaurant/bar: Good Times at Davy Wayne’s (LA)

‘Mijn liefde voor oude dingen geldt niet alleen kleding of muziek. Ook rijd ik het liefst in Mustangs en Pontiacs uit de jaren zestig. Als verjaardagskado gaf ik mezelf een paar weken terug nog een Pontiac GTO uit 1969 waarin ik nauwelijks nog heb kunnen rijden. Die staat in Fort Worth en voorlopig zit ik nog even hier in LA. Maar je hoort mij niet klagen, alles begint weer een beetje normaal te worden en ik vind het heerlijk om wat te cruisen door Hollywood en de dag af te ronden in mijn lievelingsbar hier, Good Times at Davey Wayne’s. Het zal je niet verbazen dat ook daar alles retro is ingericht. Ik voel me nu eenmaal lekker in het verleden.’

CV Leon Bridges

23 juli 1989, geboren in Atlanta (Georgia) als Todd Michael Bridges. Verhuist op 1 jarige leeftijd naar Fort Worth, Texas.

2014 Platencontract bij Columbia.

2015 Debuutalbum Coming Home.

2016 Geeft in het Witte Huis in Washington optreden voor president Barack Obama.

2017 River wordt opgenomen op de soundtrack van HBO-serie Big Little Lies.

2018 Tweede album Good Thing.

2020 Brengt met Texaans psychedelisch gitaartrio Khruangbin mini-album Texas Sun uit.

2021 In juli verschijnt derde album Gold-Diggers Sound.

Meer over