Kamperen met een innovatief bakbeest Het zijn geen tentjes voor rugzakkers

Vader Machiel de Waard verzon de tent met ingenaaid grondzeil. Zijn zoon Pieter bouwde de zaak uit. Nu wordt De Waard Tenten overgedaan aan De Vrijbuiter....

'Het is alsof je je eigen kind uithuwelijkt als je je bedrijf verkoopt. Een goede opvolger diende zich in onze organisatie niet aan. Ik heb twee dochters, die zijn redelijk internationaal ingesteld, maar hebben geen zin de kar te trekken. Als de potentie er niet is om verder te gaan, moet je gewoon realistisch zijn. Bovendien moet je, als je wat ouder wordt zoals ik, oppassen dat je geen remmende factor wordt in je eigen bedrijf. Vandaar de verkoop.'

Pieter de Waard (56) windt er geen doekjes om. Hij heeft geen zin meer om nog tien jaar overal achter aan te rennen en nog grote sprongen te maken. Vorige week maakte hij bekend dat hij zijn bedrijf De Waard Tenten overdoet aan Kampeerhal De Vrijbuiter. 'Zij hebben de kennis om ons bedrijf verder uit te bouwen. De inkoop zal sterker geregeld worden. Ik blijf zelf nog een paar jaar actief, daarna ga ik me meer toeleggen op de camping die we hebben in Zuid-Frankrijk.

Dan zal de cirkel vrijwel rond zijn, want de geschiedenis van De Waard Tenten begon vlak na de Tweede Wereldoorlog ook met het opzetten van een camping. In 1948 werd het bedrijf 'letterlijk vanaf de grond' opgebouwd. Machiel de Waard, oprichter van het bedrijf, de vader van Pieter, werkte aanvankelijk bij de marine in Den Helder, maar wilde eind jaren veertig eindelijk wel eens een van zijn idealen waarmaken. Hij huurde een lap grond bij Sint Maartenzee van twee waterschappen en begon er een camping.

Eigenlijk is het woord camping iets te veel gezegd, geeft Pieter nu toe. 'Er waren nauwelijks middelen. We begonnen met wat handpompen te slaan om water te krijgen, er waren in totaal vier poepdozen en dat was het wel. Er kwam een handjevol kampeerders op af, echte padvinders, oud-AJC'ers. Die huurden van die grote Amerikaanse tenten. Donkergroen, warm, eigenlijk lokte het niet.'

En het weer zat ook al niet mee. Volgens de overlevering beukten vrijwel elke zomer een of meerdere zware stormen op de kust en regende het vrijwel onafgebroken. Tenten stonden blank. De kampeerders groeven diepe geulen rondom hun onderkomens, terwijl De Waard het terrein na het seizoen weer 'in de oude staat' aan de waterschappen moest overdragen. 'Als kampeerders bij slecht weer na drie dagen hun geld weer wilden terughebben, was dat natuurlijk niet echt leuk', herinnert De Waard zich.

In die dagen, begin jaren vijftig, moet Machiel de Waard zijn magische kwartiertje hebben gehad. Op een envelop tekende hij een ontwerp voor een nieuw type tent, met ingenaaid grondzeil, voor die tijd een nieuw fenomeen.

'Daar werd behoorlijk gek tegenaan gekeken, maar het was natuurlijk wel het ei van Columbus. De tent kreeg de naam Albatros en is daarna totaal doorgebroken. Hij stond als een huis en wie wilde kamperen op de Wadden of aan de Noordzeekust kon er eigenlijk niet buiten.' De Waard-tenten werd een bijna magisch begrip.

Zelfs in de huiskamer van De Waard werden de tenten gestikt, maar de verkoop van de meer dan twintig modellen trok in de jaren zestig zo stevig aan dat de vestiging in het Noord-Hollandse Schagerbrug te klein werd. In het Brabantse Uden werd een nieuwe fabriek gebouwd, waar bijna zestig werknemers op de loonlijst staan. In de jaren tachtig opende De Waard een derde vestiging in Heerde.

De overname door de Vrijbuiter zal voor het personeel geen negatieve gevolgen hebben. 'Tijdens ons 50-jarig jubileum in 1988 heb ik al laten doorschemeren dat ik de zaak wilde overdragen. Er waren een paar werknemers die een klein traantje wegpinkten toen vorige week bekend werd dat de overname rond was.'

De Vrijbuiter? Past een discountwinkel bij een tentenfabrikant die het imago heeft van duurzaam en betrouwbaar? 'Je zou in eerste instantie zeggen van niet', reageert De Waard. 'Maar het moest er van komen om een verbinding te leggen met een ander bedrijf. Het is van wezenlijk belang dat er een organisatie bijkomt waarmee je verder kunt bouwen.'

Hij verwacht dat de nieuwe onderneming verder zal groeien. In Roden komt een verkooppunt van De Waard-tenten op een terrein waar De Vrijbuiter vorig jaar al een magazijn bouwde. Op termijn zal de productie van de tenten in midden-Europa gaan plaatsvinden. 'Dat gebeurt tijdens een proces van geleidelijkheid. Nederland heeft een overspannen arbeidsmarkt. Er zal een verschuiving optreden. Wat je in West-Europa niet meer kunt realiseren, zul je moeten gaan zoeken in Slowenië, Tsjechië of Polen.'

Ongeveer driezuidend De Waard-tenten gaan er jaarlijks de deur uit. Nederlanders, maar ook Scandinaviërs, Belgen, Duitsers en Amerikanen zijn de trotse afnemers van de bakbeesten, die 'kaal' ruim drieduizend gulden en met alle accessoires erbij 4500 gulden kosten. Sommige tenten wegen tegen de zestig kilo. Maar de gedachte dat de De Waard-onderkomens voor ouwe lullen zijn, die het ding één keer opzetten (in twee uur) en er vervolgens vier weken voor gaan zitten, spreekt De Waard met klem tegen.

'Absolute onzin. Dat het een bakbeest is, blijft natuurlijk meespelen. Het zijn geen tentjes voor rugzakkers. En onze klanten houden ervan nog echt met beide poten in de klei te staan. De gemiddelde klant is absoluut niet langer dan een halfuur bezig met opzetten.

'Onze gebruikers zijn veel gezinnetjes met wat kleinere kinderen. Dertigers en veertigers. Een onderzoekje naar onze klantenkring heeft uitgewezen dat 80 procent een hogere opleiding heeft genoten. Ongeveer eenderde van onze klanten werkt in de verzorgende sector en het onderwijs.'

Tot diep in Zuid-Frankrijk worden de De Waard tenten aangetroffen. Vooral op de camping Domaine de Pauliac bij Saverdun onder Toulouse, die Pieter de Waard een jaar of tien geleden kocht. Hij bezit er een fraai landhuis, waar hij in de toekomst iets vaker zal verblijven dan nu. 'Ondanks de overname blijft ik nog een paar jaar meedraaien in de organisatie, zal ik nog wat nieuwe modellen ontwerpen, maar ook vrij regelmatig de campingbaas uithangen in Frankrijk. Vorig jaar zou er een nieuw sanitairblok en een zwembad gebouwd worden. Ze zijn nu nog bezig het af te ronden. Met die Fransen valt geen afspraak te maken. We hangen bijna dagelijks aan de telefoon, vreselijk.'

Toch verlangt De Waard ernaar iets van die Franse mentaliteit over te nemen. 'Het is leuk daar bezig te zijn. We hebben een product in de markt gezet en het gebruik ervan is sterk gekoppeld aan de naam. Van tijd tot tijd zal ik mijn schildersezel buitenzetten en een landschapje op het doek plaatsen. Niet meer achter alles aanhollen, voorkomt een hartaanval.'

Meer over