Ieder zijn eigen strandje

Het is zondagmorgen op Bondi Beach. De temperatuur is nog niet te hoog, het zeewater is een aangename 20 graden en er staan honderden zwemmers klaar voor de Roughwater Swim....

Dit is het antwoord van de organiserende North Bondi Surf Life Saving Club op de spanningen op de stranden van de laatste tijd. Iedereen is welkom voor een lekkere dag buiten. Ruim vijfhonderd mensen gaan twee kilometer door zee zwemmen tussen Bondi's beroemde kapen Ben Buckler in het noorden en Mackenzies Point in het zuiden.

Dit is wat de autoriteiten willen. Het imago van een veilig strand is van levensbelang voor Sydney. Want wat zou deze stad zijn zonder strand? Nergens ter wereld beukt de oceaan zo spectaculair op de randen van woonwijken.

Het leuke is dat er niet één soort strand is. Je hebt er de keuze uit tientallen stranden, elk een beetje anders, en elke inwoner van Sydney heeft zo zijn voorkeur. Zandstranden op zijn Nederlands, smalle baaien of smalle stranden met onstuimige golven en een ontembare getijdenstroom.

Charlie Matthews helpt als vrijwilliger bij het oceaanzwemmen. Hij zweert bij Bondi, woont om de hoek en slaat geen dag over om even in zee te zwemmen. 'Ik kom hier elke morgen om negen uur, loop naar de andere kant van het strand en zwem terug. En dat kan hier 365 dagen in het jaar. Ook in de winter. Dat maakt Bondi zo bijzonder.'

Bondi is het beroemdste strand van Sydney en van Australië - van de wereld eigenlijk. De huizen komen tot bijna aan het strand en het strand is het dichtst bij het centrum. Met trein en bus is het ruim twintig minuten naar zand tussen je tenen. De branding is er constant en het brede strand, bijna een kilometer lang, is afgeschermd van de overheersende Noordoostenwind.

Rassenrellen of niet, er is weinig veranderd in Bondi, zegt Matthews die tien jaar strandwacht was op Bondi. In zijn roodwitte T-shirt haalde hij roekeloze Sydneysiders en argeloze toeristen uit zee. En waarschuwde hij voor de zeldzame haai die door het net wist te glippen.

Het is hier beter geworden, volgens hem. 'Veertig jaar geleden waren hier alleen maar hamburgertenten, nu kunnen we eten uit de hele wereld kiezen.'

Het restaurantaanbod mag zijn meegegaan met de tijd, dat geldt niet voor de aankleding van de boulevard. Het betonnen wegdek is nauwelijks onderhouden. De dominante kleur is grauw. Voeg daarbij dat het strand grotendeels wordt ingenomen door rugzaktoeristen uit Europa en veel inwoners van Sydney die niet in Bondi wonen, lopen het beroemde strand schouderophalend voorbij.

'Ik ga graag naar het strand, maar Bondi? Te veel backpackers', zegt Steve. 'Ga naar Bronte, twee stranden naar het zuiden. Kleiner, intiemer, woester, hogere golven. En je kunt er koffie drinken op de boulevard en dan zie je de golven. Dat lukt in Bondi niet, want je zit dan te ver van het strand.'

Als Steve wil zwemmen, gaat hij naar Clovelly, nog een strandje verder. Dat is een minifjord, waar de stroming nauwelijks vat krijgt op de kust. 'Bijna een zwembad, daar kun je honderden meters zwemmen, terwijl je de vissen onder je door ziet schieten.'

De stranden in de haven hoeven voor hem niet. Daar is het water wat rustiger, mogelijk wat minder schoon, maar wel veiliger voor ouders met kleine kinderen die op Bondi niets te zoeken hebben. De branding daar kan simpelweg te gevaarlijk zijn.

Er zijn teveel stranden om te noemen. Voor mensen met weinig tijd komen er twee in aanmerking vanwege de goede bereikbaarheid met het openbaar vervoer. Bondi is 20 minuten met trein en bus en vandaar kun je doorwandelen naar wat andere standen.

En dan is er nog oceaanstrand Manly aan de noordkant van de stad, minder spectaculair dan Bondi, maar op dit familiestrand zijn de raciale spanningen ook minder. De een half uur durende boottocht vanaf de Circular Quay is adembenemend. Terwijl Opera House en Harbour Bridge langzaam verdwijnen, doemt in de verte Manly op. Even lopen en daar is weer zo'n strip zand. Het is bijna altijd en overal vakantie in Sydney. Daar doet de kans op rassenrellen of een haai weinig aan af.

Meer over