De GidsJohn Taylor

‘Het was een voordeel dat we met Duran Duran de pers tegen ons hadden’

Na meer dan veertig jaar is John Taylor, basgitarist van Duran Duran, nog steeds niet uitgekeken op zijn band. Waarvan kan hij nog meer geen genoeg krijgen?

Gijsbert Kamer
John Taylor  Beeld ANP / Camera Press Ltd
John TaylorBeeld ANP / Camera Press Ltd

John Taylor (61) denkt vaak terug aan de jaren 1978-1979 toen hij met zijn vriend Nick Rhodes een eigen popgroep was begonnen. ‘We hadden geen idee behalve dat we van Roxy Music en David Bowie hielden. Ik klungelde wat op de gitaar. Nick was de enige die echt goed kon spelen.’

Nu, meer dan veertig jaar, talloze wereldhits en diverse bandwijzigingen later zitten Nick en John nog altijd in Duran Duran en hebben ze hun vijftiende album Future Past afgeleverd. ‘Ik ben er eind jaren negentig even tussenuit gesneakt. Nick is altijd gebleven. Dat we altijd op de achtergrond bleven vergeleken bij Simon (Le Bon, zanger van de band, red.) vonden we prima. Opvallen, daar hebben we hem destijds voor aangenomen.’

Als onderdeel van de Britse popstroming New Romantics, waartoe begin jaren tachtig ook Spandau Ballet, Adam & Ants en Visage behoorden, was Duran Duran met liedjes als Girls on Film en Hungry Like the Wolf meteen al succesvol. En anders dan veel tijdgenoten bleef de band dat en haalde in Nederland in 1984 zelfs de eerste plaats met The Reflex.

‘We hadden het geluk dat we tegelijk opkwamen met MTV en dat we al snel het belang van goede videoclips inzagen.’

Wat ook hielp, is dat Duran Duran volgens Taylor niet zo nodig cool wilde zijn. ‘Ik had er aanvankelijk ontzettende de pest in dat we de muziekpers tegen ons hadden. Wat we verkeerd deden, weet ik niet maar ze moesten ons niet. Dat had weer als voordeel dat we niet bang hoefden te zijn om door een verkeerde beslissing uit de gratie te vallen. Konden we een James Bond-tune maken, dan deden we dat en kregen we met A View to a Kill een van onze grootste hits.’

Dat het aantal hits na de jaren tachtig terugliep, vindt Taylor achteraf zo erg niet. ‘Iedere band heeft zo zijn hoogtijdagen. Duran Duran leek eind jaren negentig zelfs even helemaal klaar.’

Maar toen kwam Simon Le Bon begin deze eeuw op het lumineuze idee van een reünietour en kwam het succes terug. ‘Dat vonden we allemaal ook weer zo leuk, ongegeneerd oude hits spelen, dat we er ook weer lol in kregen nieuwe liedjes te schrijven.’

En dat zijn de mannen blijven doen, zij het met mate. ‘Wat we nu goed doen is na ieder album en tournee rust nemen. We hebben een soort zesde zintuig voor het kiezen van een goed moment om weer bij elkaar te komen. Dan willen we allemaal tegelijk hetzelfde.’

Zes jaar na Paper Gods is daar Future Past, gemaakt onder toeziend oog van de Britse dj en producer Erol Alkan. Opvallend zijn de namen van twee bijzondere gasten. De naam Giorgio Moroder duikt op, toch een van de peetvaders van de disco, en, misschien nog wel opmerkelijker, Graham Coxon, gitarist van Britpopband Blur.

‘Ik dacht altijd dat die Britpopgeneratie uit de jaren negentig niks van ons moest hebben. Maar Nick zat een paar jaar geleden in een of ander panel mRoxet Graham en zei na afloop tegen me: die Graham, dat is een goeie gast hoor. Erol Alkan bleek Coxons buurman te zijn en die reageerde meteen zo enthousiast toen we zijn naam lieten vallen dat we hem hebben uitgenodigd.

‘Graham gaf ons in de studio steeds echt goede energie. Vooral bij de beginfase van alle liedjes was zijn inbreng essentieel.’

Giorgio Moroder ontmoette de band zes jaar geleden bij de ‘Man van het Jaar’-prijsuitreiking van het Britse tijdschrift GQ. ‘We gebruikten zijn werk al op ons eerste album (het nummer Sound of Thunder, red.) maar hadden nooit samengewerkt. Hij bleek daar nu wel oren naar te hebben en we hadden een hartstikke leuke tijd, samen in de studio.’

Bassist: Bernard Edwards (1952-1996)

‘Eigenlijk is mijn muzikale leven bepaald door drie bassisten. De eerste was Paul Simonon van The Clash, mijn favoriete band toen ik 17 was en zelf ook muziek wilde maken. Ik kon niks, maar spelen in een punkband leek me geweldig. Toen ik eenmaal door had hoe belangrijk een basgitaar voor de bandsound was, ben ik me echt in bassisten gaan verdiepen. Wie was die gast die zo geweldig speelde op al die Motown-hits? Dat bleek James Jamerson, hij werd mijn andere held. Maar het meest bepalend voor mijn eigen spel is Bernard Edwards, bassist van Chic. Dat staat los van ons werk met Nile Rodgers uit die band, waarmee Edwards een producersduo vormde. Toen Nick en ik Duran Duran begonnen, was punk eigenlijk zo goed als dood. We vonden disco veel leuker. Net als veel andere ex-punks begonnen we naar zwarte muziek te luisteren. Funk van James Brown, Philadelphia-soul en disco van Chic. Ik ben echt al die baslijnen van Bernard Edwards gaan bestuderen. Zo soepel als hij kon swingen, kon niemand dat bij ons in Engeland.’

Album: Roxy Music – Stranded (1973)

‘De eerste popgroep waar ik echt fan van werd, was Roxy Music. Ik was 12 toen ik ze voor het eerst hoorde. Ik zag ze in augustus 1972 in Top of the Pops met Virginia Plain. Dat moment zal ik nooit vergeten. Het heertje Bryan Ferry, die wat verwijfde Brian Eno die rare dingen deed op keyboards. Ik was betoverd en meteen fan voor het leven.

Stranded is het derde album van Roxy Music en het eerste zonder Brian Eno. Ik kocht het meteen toen het uitkwam. Ik had er voor gespaard. Toen ik ’m thuis opzette, wist ik niet wat ik meemaakte. Die rare viool van Eddie Jobson. Een klarinet, vreemde gitaren, ik had nooit zoiets gehoord. A Song for Europe vind ik nog altijd een van de mooiste liedjes die ik ken. Ik kan nauwelijks piano spelen, maar als ik iets speel dan is het dat nummer, dat niet ophoudt me te ontroeren.’

TV serie: The White Lotus (HBO)

‘Ik ben niet echt iemand die hele series achter elkaar kijkt, maar ik kijk wel veel. Meestal naar wat mijn vrouw heeft gekeken. Dat is wel echt een bingemonster hoor. Die zit zo een hele nacht door te halen als een serie haar bevalt. Dan komt ze vroeg in de ochtend naar boven met heel kleine oogjes en dan weet ik dat ze weer eens een serie gevonden heeft die ik ook moet gaan zien.

‘Ze heeft ook meestal gelijk. Zo heb ik me kostelijk geamuseerd met The White Lotus. Het lijkt wel een soort Fawlty Towers op anabole steroïden. Ook hierin zit geen enkel ook maar beetje sympathiek karakter. Het is woke, en toch ook weer respectloos naar iedereen. Heerlijk.’

null Beeld .
Beeld .

Boek: Colson Whitehead – The Nickel Boys (De jongens van Nickel), 2019

‘Ik lees graag en best veel, volgens mij. Als kind hield ik erg van avonturenboeken en die voorkeur voor spannende verhalen ben ik nooit kwijtgeraakt.

‘Nog altijd denk ik met veel plezier terug aan die boekenseries van Enid Blyton, De Vijf en De grote 7. Ik was in de grote, maar saaie stad Birmingham echt jaloers op de jongens en meisjes in die boeken die van alles meemaakten. Maar spanning is niet het enige dat een boek de moeite waard maakt natuurlijk. Ik lees ook graag om iets te leren. Over geschiedenis of wetenschap. Het laatste boek dat ik echt verslonden heb is van Colson Whitehead. Niet zijn laatste boek Harlem Shuffle, dat moet ik nog lezen. Nee, het boek ervoor, The Nickel Boys, dat vond ik heel aangrijpend.

‘Nee, het is geen lekker verhaal hoor. Je schaamt je dood als white, privileged male als je leest over witte mannen die op school zwarte kinderen mishandelen. Wat wij witte mensen de zwarte mensen hebben aangedaan en nog steeds aandoen is zo gruwelijk. Eigenlijk zouden dit soort boeken op school verplicht moeten worden.’


Cy Twombly in de Gagosian Gallery, Parijs Beeld Getty Images
Cy Twombly in de Gagosian Gallery, ParijsBeeld Getty Images

Beeldende kunst: Cy Twombly (1928-2011)

‘Ik hou erg van lekker grote schilderijen, met flinke klodders verf. Ja, dat klinkt wat oneerbiedig. Kunst beoordeel je niet per strekkende meter. Maar door een boek met reproducties bladeren vind ik niks. Ik wil echt overdonderd worden in musea. Je zou het misschien niet zeggen, maar de mannen van Duran Duran houden echt van kunst en ruimen tijdens tournees altijd tijd in voor museumbezoek. Veel indruk maakte de Amerikaanse abstract-expressionist Cy Twombly in het Brandhorst Museum in München. Daar hebben ze volgens mij permanent een zaal ingericht met zijn werk. Ik ben daar gaan zitten en heb een uur lang al die kleuren op me laten inwerken. Dat moet je echt in een museum zien. Zoals sommige muziek live het best tot recht komt. Nee, niet noodzakelijk die van Duran Duran.’

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Land: Scandinavische landen

‘Noorwegen, Finland of Zweden. Het maakt me niet zoveel uit, hoe noordelijker hoe beter. Het gaat me dan om het landschap en het noorderlicht dat ik zo mooi vind. Ik woon al jaren in Californië en je kunt aan me zien dat ik zonlicht genoeg krijg. Als ik dan even weg mag dan liever niet naar een ander zonnig oord. Doe mij maar het donkere, verstilde Scandinavië. Ik zou nu echt heel veel zin hebben in een lange wandeling door de sneeuw. Maar dat zit er voorlopig niet in.’

Eten: Italiaans

‘Ik doe nu wel zo romantisch over die noordelijke landen, maar eigenlijk ben ik al decennia lang ook een beetje verliefd op Italië. Allereerst omdat we daar de trouwste fans ter wereld hebben. Toen de eerste Duran Duran-hype in 1985 over leek, werden we op vliegvelden daar nog belaagd door honderden fans, waar dat verder eigenlijk nergens meer gebeurde.

‘Maar ze hebben in Italië vooral het lekkerste eten ter wereld. Veel smaken, weinig calorieën: dat is mijn doel. Dat moet nu ook wel, want twee maanden geleden heb ik de diagnose diabetes gekregen en ik moet nu erg op mijn voeding letten.

‘Veel verse groenten dus. Ik ben me ook al in bonen- en linzengerechten aan het bekwamen. Nee, geen vega hoor, daarvoor ben ik nog te veel verslingerd aan een lekker hamburger op zijn tijd. Al zal ik daar ook mee matigen. Drinken is geen probleem meer, want ik sta al vijfentwintig jaar droog. En mijn Cola Zero-consumptie zal ik niet heel erg hoeven matigen.’

Sifan Hassan Beeld Getty Images
Sifan HassanBeeld Getty Images

Sport: Atletiek

‘Ik ben de laatste jaren steeds enthousiaster geworden over atletiek. Om naar te kijken vooral. Jullie hebben toch zo’n geweldige langeafstandloopster (Sifan Hassan, red.), ik kon daar tijdens de Olympische Spelen heel erg van genieten. Voetbal is, nu ik al jaren in Amerika woon, een beetje uit beeld geraakt. Ik ben altijd voor clubs uit de Engelse Midlands waar ik vandaan kom, maar die bakken er geloof ik niet zo veel van dit jaar.

‘Naast hardlopen vind ik basketbal de laatste jaren wel leuk. Eigenlijk sinds we een keer in een arena in Atlanta hebben gespeeld. Daar zag ik in kleedkamers allemaal foto’s en andere memorabilia hangen en besefte hoe groot die sport daar is. Als souvenir kocht ik een T-shirt waarop in grote letters ‘Atlanta’ stond, ook omdat mijn dochter zo heet. Leuk cadeautje, dacht ik. Maar ze gaf het terug met de woorden: pa ik ga echt niet in een shirt met mijn naam erop lopen.’

App: BBC Sounds

‘Ik kan niet zonder mijn smartphone. We mopperen veel met z’n allen, maar we leven ook best in een gezegende tijd met al die apps die ons leven vergemakkelijken. Mijn favoriete app is misschien wel die van de BBC radio. Ik kan overal waar ik ben alle Britse zenders horen, dat geeft me een prettig gevoel. Als ik even heimwee heb een uurtje BBC 6 luisteren, doet me echt goed.

‘Mijn laatste app is ook mijn belangrijkste. Die staat in verbinding met een sensor op mijn arm. Zo kan ik op elk moment van de dag vaststellen hoe het met mijn bloedwaarden staat. En is ook mijn huisarts snel op de hoogte als er iets mis is. Superhandig.’

CV Nigel John Taylor

20 juni 1960 Geboren in Birmingham.

1978-1997 Speelt in Duran Duran, een new wave-band in de new romantic-stijl, met hits in Nederland als The reflex, The wild boys en A view to a kill.

1991-1995 Huwelijk met Amanda De Cadenet. Ze krijgen in 1992 een dochter: Atlanta.

1997-2001 Speelt in eigen bands, is acteur in tv-series en films en brengt in Japan twee albums uit.

1999 Trouwt met model en mode-ontwerper Gela Nash.

2001 Reünie van Duran Duran met vijf oorspronkelijke bandleden.

Taylor woont hoofdzakelijk in Los Angeles en heeft een huis in Wiltshire, Engeland.

Meer over