Feeststichting gaat verschraling te lijf

Bij de naam McDonald's trekt ze een vies gezicht. Dan denkt ze aan patat, een ballenbak, personeel dat zich aanstelt en kinderen die er na een halfuur genoeg van hebben....

Corrien Froklage (52) heeft genoeg van deze samenleving, 'waarin alles geld moet kosten dat ons werk uit handen neemt. Zeker waar het ons sociale leven betreft', zegt ze stellig. Hoe vaak heeft ze niet gehoord dat mensen een reünie zouden organiseren, van school, vakantie, de fanfare? 'Maar niemand doet het. En waarom niet? Omdat we het te druk hebben, te veel met onszelf bezig zijn, achter onze verplichtingen aanjagen. Omdat gezelligheid ons minder interesseert dan vroeger.'

Om tegenwicht te bieden aan wat ze de ik-maatschappij noemt, heeft Froklage een feeststichting in het leven geroepen. Samen met een leger vrijwilligers schrijft ze sponsors aan, regelt ze creatieve verrassingen, adviseert ze over prijzen van cateraars, spelletjes of artiesten, en organiseert ze ontmoetingen waarbij onderlinge kennismaking en samenzijn centraal staan.

Er is behoefte aan de stichting, meent ze. Dat meet ze af aan het groot aantal bedrijven dat personeel op survivalweekends in de Belgische Ardennen stuurt om elkaar beter te leren kennen, en het groeiend aantal cateraars dat complete feesten verzorgt. 'Sla er de Gouden Gids maar op na, je wordt doodgegooid met commerciële feestenbouwers.'

Niet alleen ons sociale denken is verschraald, maar ook de feesten zijn niet meer wat ze geweest zijn, vindt Froklage. Want wie wél de moeite voor een feestje neemt, koopt zes zakken chips of gooit er een cateraar tegenaan.

De meeste party's beginnen om een uur of acht, negen, en duren tot twee uur na middernacht. Gasten komen pas tegen tienen, het feest komt laat op gang, en net als het leuk wordt floepen de lichten aan. 'Zo moet het dus niet.'

Haar eigen feesten zijn bij voorkeur in een weekend, met overnachting, zodat iedereen alcohol kan drinken en het laat, 'heel laat' kan worden. Onontbeerlijk noemt ze goed georganiseerde kennismakingsattracties, 'zodat je niet de hele avond met tante Truus hoeft te praten'. Samen koken is daar een voorbeeld van.

De stichting 'Voor Elkaar' organiseert reünies voor particulieren en bedrijven op verzoek, maar ook op eigen initiatief 'voor mensen die er behoefte aan hebben, of die ik het gewoon gun'.

Zo wachtten dinsdag twee teletubbies, 340 meter tafellaken, vijfhonderd stukken taart en duizend ballonnen in de Arnhemse Saksen Weimar-kazerne op een feest voor de Kosovaren die nog in Nederland verblijven. Op 7 september vieren zij Independence Day, want die dag, in 1990, verklaarde Kosovo zich eenzijdig onafhankelijk van Servië. Reden genoeg, vond Froklage, om eens stevig uit te pakken. Ze belde het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) om toestemming te vragen, vergaarde ruim tweeduizend gulden aan sponsorgeld en vroeg aan Arnhemse winkeliers of ze iets konden missen voor de kinderen in het kamp. Met zakken vol snoep en cadeaus vierden de Kosovaren hun eerste onafhankelijkheidsdag gisteren in vrijheid. Zelfs bij Super Jansen, de supermarkt bij de Tilburgse Froklage om de hoek - 'waar ik zelf nooit boodschappen doe' - mocht ze voor 250 gulden gratis inkopen doen, omdat de eigenaar het zo'n sympatiek initiatief vond.

'Ik ben een idealist', geeft ze toe. 'Ik probeer gezelligheid en samenzijn te creëren waar anderen dat nog maar moeilijk lukt. In die zin mag je me een wereldverbeteraar noemen. Maar al die mensen - winkeliers, scoutings of schoolgaande jongeren die meteen enthousiast reageren als ik ze om hulp vraag, laten zien dat we nog lang niet asociaal zijn geworden met zijn allen. We zijn alleen een beetje ingedut.'

Meer over