Blikcolumn

Een platte band is tegenwoordig een stuk lastiger

Op deze plek schrijven Peter Giesen en Sheila Sitalsing beurtelings wat hun is overkomen of opgevallen op de weg en in de berm.

Het vervelende van Google Maps is dat de app je over de snelste route stuurt, niet over de handigste. Zo belandde ik opeens op een boerenweggetje met enorme kuilen, ergens in Zuid-Italië. Toen ik links een kuil wilde ontwijken, reed ik rechts in een soort schuttersputje.

‘Pssssst’, hoorde ik. Band kapot. Daar stonden we, a mezzonulla, zoals mijn Italiaanse passagier Giulio zei. Op een godverlaten weggetje tussen de akkers. Het werd al donker en zwerfhonden dromden om onze gestrande auto, als gieren in een westernfilm.

null Beeld Google Maps
Beeld Google Maps

Helaas, zoals zo veel nieuwe auto’s had onze gehuurde BMW geen reservewiel, zelfs geen thuiskomertje. Fabrikanten proberen zo veel mogelijk gewicht te besparen, zodat de auto (iets) minder benzine verbruikt en CO2 uitstoot.

Giulio belde de autoverhuurder. Die had slecht nieuws. Het zou sowieso lang gaan duren, omdat de servicewagen van ver moest komen. De kans dat hij de band ter plekke kon vervangen was praktisch nihil. We zouden waarschijnlijk naar Potenza worden gesleept, waar de auto de volgende dag gerepareerd zou worden. Maar wij hadden de volgende dag drie afspraken in Matera, zo’n 100 kilometer verderop.

Ten einde raad belde Giulio de tomatenkweker die we ’s middags hadden geïnterviewd. Die belde weer een vriend die in de plaatselijke garage werkte. De dorpsmonteur bracht uitkomst: hij zette een gebruikte band op het wiel, zodat we weer verder konden. Molte grazie.

Giulio belde het bedrijf dat ons namens de autoverhuurder zou komen redden.

‘Sorry, maar jullie hoeven niet meer te komen. We hebben het probleem zelf al opgelost’, zei hij.

‘O, maar we komen ook niet’, antwoordde de man. ‘Het is ons wel gevraagd, maar we vonden het te ver.’

Ik was Giulio dankbaar. Zonder hem stond ik nu nog op de takelwagen te wachten. Bizar hoe een lekke band je tegenwoordig tot wanhoop kan drijven, overpeinsde ik. Dertig jaar geleden kreeg ik bij Utrecht een lekke band met mijn VW Golf, een trage diesel die je voor de start nog moest voorgloeien. Nu reed ik hier in Italië in een gehuurde BMW 118d, ook een diesel, maar dan snel, gelikt en perfect rijdend. Dertig jaar geleden zat ik na een kwartier alweer achter het stuur, nu stond ik uren a mezzonulla, me vertwijfeld afvragend hoe ik hier ooit weg moest komen. De wegen van de vooruitgang zijn ondoorgrondelijk.

Meer over