Thuis etenweekendrecept

Deze week mag u de rauwe groente opeten die de slakken in Yvettes tuin niet lusten

Kookboekenmaker Yvette van Boven maakt een seizoensrecept en geeft suggesties om iets met de restjes te doen. Deze week: bittere groente.

Yvette van Boven
null Beeld Oof Verschuren
Beeld Oof Verschuren

Ik stond voor het badkamerraam van onze dijkwoning en keek uit over de tuin. Het is mijn favoriete uitzicht. De bomen zijn al bijna al hun blad kwijt en toch zien de achtertuinen van onze dijk er nog steeds mooi uit. Uitgebloeide bloemen hebben namelijk ook iets moois, ik knip ze niet graag af en mijn buren gelukkig ook niet.

Toen zag ik op het raam zelf een klein naaktslakje. Hij zat heel stil. Ik bekeek zijn gladde onderkant die tegen het glas gezogen zat. Waar zouden die tandjes zitten, vroeg ik me af, waar dat kreng en zijn familie mijn halve tuin mee hebben verschalkt? Ik zag ze niet.

Hoe kwam hij daar eigenlijk? Was hij helemaal uit de tuin omhooggekropen? Hij was nog geen anderhalve centimeter lang.

Ik ging me aankleden en dacht er niet meer aan. Een paar dagen later was hij weg. Naar het dak vermoed ik, kijken of de dakgoot nog iets eetbaars had zeker.

Eergisteren zat zijn broer op het raam. Het was zéker niet dezelfde slak, want deze had een huisje. Hij zat stomtoevallig op hetzelfde ruitje.

Een poos terug was ik naar mijn favoriete stadstuincentrum in Noord gegaan met de vraag om nazomers bloeiende planten die slakken niet graag eten, want er waren echt kale plekken in mijn tuin geslagen. Zulke planten bestaan dus en tuinvrouw Menke zette de ene na de andere in mijn achterbak: ‘Deze moet je hebben, en dees… en die lusten ze ook niet.’ Tevreden zette ik mijn borders vol.

Ze had gelijk, alles bleef netjes bloeien en nu zochten de slakken schijnbaar in paniek mijn gevel af. Klap eens in je handjes, zei ik tegen de slak op mijn raam. De volgende dag was hij verdwenen.

Deze week mag u de rauwe groente opeten die slakken niet lusten: alles wat bitter is laten ze staan: weet u dat vast voor volgend zaai-jaar. En mayo maakt alles zoet, vol en romig, maar dat vertel ik de slakken niet.

Remoulade met witlof, knolselderij, mandarijn, pecannoten en hagelwitte pecorinomayo

voor de mayo

1 eiwit

50 ml citroensap, plus extra

25 gram fijngeraspte pecorino

70 ml (hazel)notenolie

100 ml zonnebloemolie

1 1/2 eetl. mirin (zoete rijstwijn) of suiker

zeezout en versgemalen peper

en verder

3 mandarijnen, gepeld

1 kleine (of ½) knolselderij, geschild

2-3 stronkjes (afhankelijk van de grootte) witlof, blaadjes losgehaald

50 gram pecannoten, kort geroosterd in een droge koekenpan, grofgehakt

een stukje pecorino, om te raspen

Maak de mayo. Klop het eiwit met het citroensap luchtig. Klop in een dunne straal de olie erdoor: eerst de notenolie en dan die van zonnebloem. Klop de pecorino erdoor en mirin of een klein schepje suiker en proef of er nog zout bij moet. Maal er in elk geval wel veel peper boven.

Snij de mandarijnen overlangs in ronde schijven. Meng ze voorzichtig met de blaadjes en besprenkel met een drup citroensap tegen verkleuring.

Blijf met een dunschiller rondom de knolselderij schillen, zodat u zo lang mogelijke linten krijgt. Als ze af en toe breken, maakt dat niks uit. Ga door tot de sponsachtige kern. Die kunt u voor dit gerecht niet gebruiken, maar die kan wel in een soep of iets dergelijks.

Besprenkel ook de selderijlinten met wat citroensap en wat zout en laat ze even staan om te slinken. Meng de linten dan met 3 eetlepels mayonaise, versier de salade verder met de witlof, mandarijnschijfjes, fijngeraspte pecorino, pecannoten en toeven extra mayo.

Maal er peper over. Dien op.

Lekker bij gebraden kip, gebakken vis of als (lunch)gerecht op zichzelf.

Opmaakgerecht:

Deze luxe remoulade is de volgende dag nog steeds heerlijk op geroosterd brood. Schep ’m nog even om en voeg misschien nog een likje mayo toe. De mayonaise blijft in een schoon bakje in de koelkast nog twee weken goed.

Instagram: @yvettevanboven

Meer over