Yvette van Bovenweekendrecept

Citroen-rozemarijn-chipkoeken uit de wildernis

null Beeld Oof Verschuren
Beeld Oof Verschuren

Kookboekenmaker Yvette van Boven maakt een seizoensrecept en geeft suggesties om iets met de restjes te doen. Deze week: citroen-rozemarijn-chipkoeken.

Dapper zette ik mezelf aan de taak het grote veld onderaan ons West Corkse hof enigszins glad te krijgen vóór ons vertrek naar Amsterdam. Het was goed toegetakeld: de banden van de machine van de jonge Noel, die bij ons was komen hooien, hadden diepe groeven achtergelaten in de zware klei. Ik haalde flink adem, sprong op mijn maaitractor en besloot met verstand op nul in één dag de boel glad te trekken, hopelijk lukte dat met de schoepen van mijn machien.

Dat ging voor een deel goed. De schoepen draaiden een hoop strak, een deel van ons veld zag er echt beter uit. Tot de machine vastdraaide en de motor met een luide ‘plok’ afsloeg.

Ik ging op mijn rug in het gras liggen en voelde met mijn hand waar de verstopping zat. Dat was nog niet zo makkelijk: heel voorzichtig, plukje voor plukje trok ik met mijn behandschoende hand de klonten aarde en gras tussen de vastgelopen schoep uit. Ik lag op mijn rug met gestrekte arm onder de tractor, keek naar de blauwe lucht en ontspande. Hoog boven mij cirkelde de buizerd rond. Hij woont met zijn vrouw in het kleine bos naast ons huis. Hij riep haar met zijn opvallende, kenmerkende schreeuw. Ik kom er altijd voor naar buiten als ik het hoor, een teken dat ze samen in de vallei op jacht gaan. Zijn vrouw dekte thuis vast even de tafel, verwarmde de oven voor, veegde haar klauwtjes af aan haar schort, hing die vervolgens aan een tak en vloog naar buiten achter haar man aan. ‘Jaaaaaa… Jaaaaa…’, riep ze uit, ‘ik kom al.’

Met gespreide vleugels speurden ze met z’n tweeën door het dal. Ik keek ze na, soms kwamen ze dichterbij, dan weer vergleden ze tot stipjes aan de horizon, verbazingwekkend wat een vaart ze hadden. Na een poosje kwamen ze terug, vermoedelijk met buit, ik kon het niet goed zien. Ze vlogen hun huis in en trokken de voordeur dicht. Ik trok de laatste obstakels tussen de bladen van mijn machine uit en sprong weer in het zadel.

Samen met de vrouw van de buizerd dacht ik aan een toetje voor de avond. Net als zij sprokkelde ik wat – in mijn geval rozemarijn en een citroen – uit mijn kleine wildernis, trok mijn schort van de tak en dook de keuken in.

Rozemarijn-citroen-chipkoeken

150 g roomboter

De naaldjes van 1 flinke take rozemarijn, fijngehakt

De fijne rasp van 1 citroen

250 g bloem

2 theel. bakpoeder

½ theel. fijn zeezout

200 g pure chocolade, in fijne stukjes (witte chocolade kan hier ook, maar ik vind dat erg zoet)

200 g witte basterdsuiker

Ca. 5 eetl. water

Zoutflakes, van Maldon bijv.

Smelt de boter met de rozemarijn en de citroenrasp tot hij vloeibaar is. Draai het vuur heel laag en laat de jus met de rozemarijn en citroen een minuut of 10 trekken. Giet de warme boter dan in een beslagkom en klop de suiker erdoor tot een gladde ‘saus’ zonder klonten. Meng de bloem, bakpoeder en zout erdoor met een spatel tot alles net gemengd is. Roer de gehakte chocolade er op het laatst door. Meng er zoveel eetlepels water door tot het deeg mooi bij elkaar blijft, maar niet te vloeibaar is.

Dek de kom af en zet in de koelkast om zeker 1 à 2 uur te rusten, zodat de bloem alle vocht goed absorbeert. (Ga bijvoorbeeld eten en serveer de koeken erna bij de koffie of thee.)

Verwarm de oven voor op 175 graden. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Maak hoopjes deeg met behulp van twee natgemaakte eetlepels of een ijsbolschep, leg ze iets uit elkaar (het deeg loopt uit!) op de plaat. Bestrooi met wat zoutflakes en bak ze ongeveer 12 minuten of tot de randen gaan kleuren, maar de kern nog echt zacht is en de koeken helemaal zijn uitgelopen. Laat ze afkoelen. De randen worden krokant het midden van de koek een beetje chewy.

Instagram: @yvettevanboven

Opmaaktip

De koeken worden na een dag wat zachter (maar nog steeds lekker!), ik bak ze daarom het liefst vers af. Het deeg kan ingevroren worden (handig! In porties!). Een bol ijs tussen twee koeken van de dag ervoor is ook niet vies.

Meer over